BLOG: Time has a wonderful way of telling us what really matters

IMG_0209

Hi!

Gisterochtend had ik een hele blog getypt, ik was overspoeld met felicitaties. Mensen feliciteerden me via de telefoon, via social media, persoonlijk en vanuit alle hoeken en gaten die je je maar kan bedenken. Het worden er elk jaar meer! Ik wilde iedereen bedanken en in de blog beschrijven hoe het nou voelde om 28 te worden, zeker tijdens deze bijzondere periode in mijn leven. Dit is mijn eerste verjaardag als moederzijnde. Ik had een heel stuk getypt en voordat ik het wilde publiceren bedacht ik me ineens. Ik was er niet tevreden mee. Ook had ik de hele dag nog niet eens meegemaakt als jarige en ik wilde het toch heel bewust ervaren. Ik koos ervoor om niets te gaan doen, ik wilde gewoon lekker thuisblijven en ook niemand ontvangen. Hoe drukker het is, hoe meer er langs je heen gaat. Ik wilde gewoon met mijn gezinnetje thuis zijn. Het was allemaal even best veel geworden de afgelopen tijd. Er is ons een hoop overkomen in korte tijd. Ik heb ineens een hele andere levensstijl dan ik gewent ben en ook de feestjes en felicitaties en bezoekjes was ik even helemaal meer dan zat. Het is allemaal erg lief bedoeld, dat realiseer ik me maar al te goed. Maar genoeg is even genoeg. Ik kan eerlijk gezegd geen cadeautje meer zien en ook geen gefeliciteerd meer horen. We hebben natuurlijk net onze grote bruiloft achter de rug en een bevalling. Het is niets voor mij om een pokerface op te zetten en te acteren en doen alsof ik het allemaal leuk blijf vinden. Op een gegeven moment wil je acclimatiseren en je draai vinden. Je wilt niet elke keer dezelfde vragen van geïnteresseerde mensen beantwoorden en hetzelfde verhaal van wat je hebt beleeft achter elkaar opnieuw vertellen. Het is simpelweg niet te doen. Daar gaat veel te veel tijd in zitten en het kost energie en geeft me ook nog eens een rothumeur. Er zijn andere belangrijke dingen die nu even voorrang hebben. Ik had echt een heel gek gevoel gisteren. Tuurlijk was ik blij, ik was jarig! Ik heb een prachtige jurk van mijn man gehad, een te mooie lach toen ik vertelde aan mijn dochtertje dat ik jarig ben (terwijl die er nog niets van snapt, maar toch altijd me hele dag goed maakt met haar lachje) en meer. Waarom zou ik niet blij zijn? Ik was wel blij, maar ik was ook even geconfronteerd met mijn leeftijd. Het voelt niet oud hoor, het voelt ook niet als een crisis en ik ben ook niet bang dat ik de oh-zo-gevreesde dertig nader. Maar het was een verjaardag in een heel veranderde omgeving voor mij. Tijdens al mijn andere verjaardagen in het verleden was ik nog niet wie ik nu ben. Elk jaar veranderde ik wel wat, maar dit keer was het ineens een hele drastische verandering in korte tijd. Ik ben nu niet alleen een feestbeest en iemand die alles op alles zet voor haar carrière. Ik ben een moeder. Ik heb nu grote verantwoordelijkheden. Mijn moeder heeft mij als geen ander laten zien hoe veel een moeder betekend, zeker voor een kind.

P1000785

Ik heb nu andere prioriteiten. Op deze verjaardag had ik expres gekozen voor afzondering. Het zette me flink aan het denken. Je word ouder en het is nu allemaal heel serieus met een kind in ons midden. Welke richting willen we op? Wie ben ik nu precies eigenlijk? Zoveel verandering is niet niks. Na de bevalling was het gewoon gaan en doen en rust kon je wel vergeten. Ook nu kan je niet zomaar rustig de tijd nemen voor jezelf. En ook al doe je dat eventjes, als je met je kindje bent moet je constant alert zijn. Je bent het gewoon, dus volledige rust heb ik niet echt. Tenzij papa thuis is. Ook die weet hoe die met ons kindje moet omgaan en wat ze nodig heeft. Haar laten oppassen daar ben ik nog niet echt klaar voor. Ik weet dat mijn ouders of mijn schoonouders het fantastisch zouden doen. Toch vind ik dat een kindje zijn of haar ouders het hardst nodig heeft, vooral in deze prille periode. Ook hebben wij als haar als ouders vanaf het begin meegemaakt, dus wij weten precies wat haar behoeftes zijn en hoe we haar gedrag kunnen verklaren en wat ze nodig heeft. Soms zijn we ergens en dan doet ze iets waardoor anderen denken te weten wat ze wilt. Maar negen van de tien keer klopt dat dan niet. Niet bij elk geluidje wat ze maakt wilt ze eten, niet bij elke gaap betekend het dat ze wilt slapen. En ook al wilt ze soms wel eten, ook daar horen bepaalde richtlijnen bij. We mogen haar ook niet overvoeden, dat is niet goed voor haar nieren. Soms moeten we even wat tijd rekken als ze wilt eten. Maar sommige ouderen vinden dat misschien moeilijk om te zien. Toch moeten we gewoon aanhouden wat het beste voor haar is en haar een regelmaat aanleren. Ik ben graag bij haar. Ik vind het helemaal niet erg. Het is wel erg vermoeiend. Velen onderschatten het.

P1000786

Gister na een goed gesprek met mijn man (waar ik echt even behoefte aan had) kwam ik erachter dat ik misschien een beetje een vertekend beeld had van hoe alles er nu uit zou zien. Natuurlijk wist ik dat het allemaal een grote verantwoordelijkheid zou zijn. Maar het voelde nu alsof ik een beetje teleurgesteld was in mezelf. Normaal gesproken kon ik me in no time aanpassen aan wat ik wilde. Ik dacht dat ik al helemaal de oude zou zijn nu. Ons kindje is pas twee maanden, maar het lijkt allemaal zo lang te duren. Er zijn ineens weer allemaal dingen die ik graag weer wil oppakken. En het zijn niet eens zulke grote dingen, maar gewoon simpele dingetjes. Het liefst wil ik weer me oude energie terug. Ik kon vroeger gewoon 3 nachten lang opblijven en nog geen slaap hebben. Nu verlang ik soms echt zwaar naar slaap. Overdag kom ik soms niet eens aan bepaalde dingetjes toe. Simpele dingen, zoals het stijlen van mijn haar of het stofzuigen van het huis. Ook is het soms lastig om goed en gezond te blijven eten. Ik neem nu niet zo snel meer de tijd om een goed ontbijtje klaar te maken voor me zelf. Het zorgen voor ons kindje gaat boven alles, daarnaast moet ik huishouden en koken. Dat lukt ook aardig, maar soms ben ik ineens zo uitgeput! Dat had ik niet verwacht van mezelf. En dan doe ik veel, maar dan zie ik soms nog kleine dingetjes die me zo kunnen irriteren. Een dag lijkt dan ineens zo voorbij te zijn. Ik had gewoon echt even een dipje. Als zulke simpele dingetjes me niet lukken, dan hoe moet ik dat gaan doen in de toekomst? Want dan wil ik ook weer de grotere dingen oppakken.

Wat ik het vervelendste vind is dat er altijd mensen zijn die het denken beter te weten of die je willen vertellen hoe zij het doen en hoe zij vinden dat het hoort. Ook al is het lief en goed bedoeld, het maakt me echt gek soms. Ik heb mijn eigen regelmaat en ik probeer te doen wat ik kan doen. Niet iedereen is het zelfde, niet iedereen heeft dezelfde manieren en niet iedereen heeft dezelfde idealen. Wat ik moet beseffen is dat ik niet alles kan doen en dat ik niet heel het huis tot in de puntjes kan schoonmaken. Ik kan niet elke dag ramen gaan zemen of dweilen of de wasmand helemaal leeg krijgen en alle kleding opvouwen terwijl ik ook nog moet koken en voor mezelf en mijn kindje moet zorgen. Dat begrijp ik ook wel, maar als ik dan gestofzuigd heb wat al voldoende zou moeten zijn ben ik soms nog steeds niet tevreden omdat het pas echt helemaal schoon is nadat er ook gedweild is. Dan voelt het alsof ik geen moer heb gedaan, terwijl dat niet zo is. Ik ben altijd perfectionistisch geweest. En als anderen me dan een kleine tip willen geven dan kan ik dat echt even niet hebben. Vandaar dus dat ik me de laatste tijd graag afzonder. Ik heb er simpelweg even geen tijd voor en al helemaal geen zin in. Het is hard, maar ik ben eerlijk.

Ik vind het wel leuk om mensen te ontvangen en ik vind bezoekjes ook echt niet erg (op zijn tijd). Maar ik erger me dan zelf aan het huis als het niet tot in de puntjes op en top schoon is. Dan wil ik liever dat voorlopig niemand even komt. Ook willen mijn man en ik van ons huisje af. Het is te klein voor een gezinnetje. We hebben het te koop staan, maar helaas loopt dat allemaal niet zo goed en vlot als we hadden gehoopt. Er is niet veel belangstelling voor het huis en dat is ook best klote. We weten dat we hier tijdelijk zitten en we weten dat we nog lang niet zijn waar we willen zijn. Dat gevoel is het meest rotte denk ik. Het lijkt dus alsof de dagen nu vorderen zonder echte vooruitgang. Ik weet dat ik soms te hard van stapel loop en dingen te graag en snel wil, maar daar heb ik altijd wel last van gehad. Maar nu met een kindje voelt het soms echt dubbel zo erg. Dit komt omdat ik het beste voor haar wil. We willen haar zo graag meer geven. Terwijl we weten dat ze zich gewoon goed voelt en dat ze ook goed groeit en niks te kort komt en we besteden veel aandacht aan haar. Toch is het denk ik iets wat elke moeder wel heeft. Je wilt altijd het beste voor je kind (eren). Goed is gewoon niet goed genoeg. Dat had ik al zonder dat ik een kind had, maar nu is het dus nog vele malen erger.

P1000914

Pas laat in de avond na het gesprek met mijn man kwam ik er pas achter dat deze gedachten mijn dip verklaarde. Ik wil ook alleen maar blogs plaatsen waarin ik eerlijk ben. Ook als ik mindere periodes heb. Want ik voel me niet altijd super positief, maar ik wil wel graag dat ik echt iets te vertellen heb en misschien kunnen anderen er ook wel wat van opsteken. Vandaar dat ik dat blogje van gisterochtend niet gepubliceerd heb. Nu is het er eindelijk uit. Ik heb gezegd wat ik wilde zeggen. Niet alles is rozengeur en maneschijn. Het artiestenleventje is soms best hard. Veel aandacht krijgen is leuk, maar soms word het even te veel. Iedereen wilt om je heen zijn. Zelfs onbekenden. En ja, ook al maak ik enorm veel mooie dingen mee, soms heb ik het ook wel een beetje moeilijk en dan moet ik ook weer even nadenken, mezelf uiten en opladen. Maar dat is ook wat ons menselijk maakt. Ook een artiest is gewoon een mens. Ik vind het belangrijk om dingen naar buiten te brengen die echt zijn en die gemeend zijn. Ik hou niet van nepperij. Dingen moeten met gevoel en uit je hart komen vind ik. Dat maakt een artiest echt een artiest. Een artiest heeft een eigen stijl, stem, mening en manier van doen en laten. Ik vind het ook top als ik berichten krijg op mijn blog posts waarin mensen vertellen dat ze het leuk vinden dat ik het ook over de mindere dingen heb en dat ik ook hele persoonlijke dingen deel. Ik vind het tof dat velen mij begrijpen en zo meeleven met mij. Dankjulliewel! Liever wacht ik even tot ik iets post wat gewoon gemeend is in plaats van dat ik dingen ga posten alleen maar om actief te zijn online. Dat gaat toch na een tijd vervelen en ik wil ook niet dat mijn site vol staat met dingen waar ik niet tevreden mee ben.

Ik heb het echt van me af kunnen schrijven nu en ik voel me nu echt stukken beter. Mijn man is zo lief! Gisteren vertelde ik hem waarmee ik zat en hij begreep me helemaal en wist me ook goed gerust te stellen. Ik weet dat ik me soms te druk maak. Echt drukker dan nodig is en dat we geduldig moeten zijn. We willen een hoop, maar dat komt allemaal wel. We moeten het tijd geven en even serieus, we zijn pas twee maandjes thuis met ons kindje! Het is allemaal echt nog heel vers.

Mentaal gebeurd er echt zoveel met een vrouw na een bevalling. Ik wist niet waar die dip nu ineens vandaan kwam. Ik dacht, voel ik me nou echt ineens te oud? 28 is nog hartstikke jong. Dat was dus echt niet het geval. Zeker niet met een echtgenoot die ouder is dan mensen normaal gewent zijn. Wij schelen 13 jaar. Ik voel me gewoon nog een jong blaadje hoor haha! Dus dat was het niet. Had ik dan spijt dat ik nu al moeder ben? Zeker weten niet! Ik ben zo dolgelukkig met ons kindje en een echt gezin worden met me man was echt een wens van mij. Het is echt het mooiste wat me is overkomen. Had ik nog meer willen doen voordat ik moeder werd? Nee, ik heb zo ontzettend veel bereikt waar ik trots op ben. Echt veel dromen van mij zijn uitgekomen. Ik heb echt zo veel mogen bereiken in die 28 jaren, sommige mensen lukt dat een hele leven lang niet. Het is niet voor iedereen weggelegd. Dus ook dat verklaarde die dip niet. Maar nu weet ik dus wel wat het is en waarom ik me ook even afzonder van mensen en bepaalde dingen.

Echt afleiding heb ik ook nog niet. Ik werk wel alweer één dag in de week en ik ga ook regelmatig op visite of shoppen of trainen samen met me gezinnetje. Ook begin ik langzaamaan mijn muziek- en modellen- carrière op te pakken. Maar het is wel een wereld van verschil met wat ik gewent was te doen voor de zwangerschap en nu. Ik ben zeker nog niet de oude. Het duurt wel bijna een jaar voordat moeders die pas bevallen zijn weer echt de oude zijn. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Die flinke dosis hormonen die doen goed hun werk en die weten hoe ze vrouwen moeten laten flippen. Zoals ik in vorige blogs al zei, er is zoveel wat je te wachten staat na een bevalling! Dingen die ze je niet vertellen en dingen die niemand dus eigenlijk verwacht en dingen waar eigenlijk niemand op zit te wachten. Toch hoort het er echt bij en het maakt je wel vele malen sterker. Ik heb nu af en toe ineens een kracht waarvan ik niet eens wist dat ik die had!

Ik sta er gelukkig niet alleen voor, er zijn moeders of vaders die er wel helemaal alleen voor staan. Echt onvoorstelbaar denk ik soms. En dan klaag ik? Haha. Ik heb eigenlijk echt geen reden om te klagen. Mijn lieve man doet ook zo ontzettend veel in huis. Hij heeft een fulltime baan maar helpt ook nog eens met het huishouden (uit zichzelf) en houd zich ook ontzettend veel bezig met ons dochtertje en hij klaagt zowat nooit! Ik bof met zo een wereldvent. Ik ben blij dat ik me hier kan uiten en ook als ik met hem ben. Dat lucht echt op.

Nou ik hoop niet dat je schrikt van zo een heftig blogje. Ik geniet naast deze kwaaltjes ook nog steeds ontzettend van elke dag die me gegund is met mijn geliefden. Het is alleen nog steeds even wennen. Het wennen duurt alleen wat langer dat ik gedacht had. Maar het komt allemaal wel! Ik ben allang blij dat ik weet wat me dwarszat, nu kan ik er specifieker naar kijken en zo kan ik dus ook kijken wat ik allemaal kan aanpassen en veranderen er aan.

Als er nog tips zijn, dan hoor ik ze graag van je! Bedankt voor het lezen!

Ook wil ik jullie ondanks alles toch nog bedanken voor alle lieve felicitaties, het was erg overweldigend. Soms zie je door de bomen het bos niet meer. Het was heel lief en ik heb ze vandaag allemaal pas echt op mijn gemak bekeken en doorgelezen. Veel mensen hadden ook allemaal foto’s van mij bewerkt en collages gemaakt enzo. Echt lief dat daar tijd voor genomen word. Ik heb er vandaag echt van genoten. Bedankt.

Nu ik zo opgelucht ben en me beter voel ben ik van plan vrijdag lekker los te gaan! Mijn moeder word dan 60 en we geven een feestje in een zaal. Ik heb er zo veel zin in!

IMG_0231

IMG_0236

Haha. Arohi en mijn broer. Ze heeft echt heel veel gezichtstrekjes van me broer.

Arohi maakt het trouwens goed! Ze groeit ontzettend goed en maakt al veel geluidjes. Ze lijkt nu al te willen communiceren.  Ze zegt vaak: “Aboeeee”.. haha. Ze is ook heel erg vrolijk en lacht heel de dag door. Wat is zo tof vind is dat ze ook echt een doorzettertje is. Als we haar op haar buikje leggen, drukt ze zich helemaal op. Ze gaat door tot ze helemaal overeind is en om haar heen kan kijken. Het is echt geweldig dat ze nu de hele nacht doorslaapt. Zo hebben wij nu eindelijk ook een beetje een normale nachtrust. Ook mijn herstel vordert. Ik heb gelukkig niet superveel last meer van naweeën. Ook ben ik weer begonnen met yoga en meditatie en ik train ook alweer een beetje. Zo ga ik af en toe naar buiten met mijn man om te joggen. Heerlijk!

Laat me zeker even weten wat je van deze blog vond!

Liefs, Sadhana

BLOG: Arohi is verkozen tot “Baby van de maand” door het Maasstad Ziekenhuis

P1000589

P1000578

Hahaha! Ons kleintje weet ons vanaf het begin al supertrots te maken. Meteen na de geboorte werden haar reflexen, ademhaling en stembanden getest. Ze deed het zo goed dat ze een negen en twee tienen scoorde! Ik kreeg na de bevalling een aantal enveloppen van het ziekenhuis in me hand gedrukt met allemaal informatie en daar zat ook een foldertje bij waarin je je pasgeboren baby kon aanmelden voor een “Baby van de maand” verkiezing die het Maasstad ziekenhuis organiseert.

P1000634

Voor ons is Arohi sowieso de leukste en wat zou het leuk zijn als ze gekozen zou worden door het ziekenhuis. Ik heb me een weekje later aangemeld en kreeg weer een weekje later het volgende e-mailtje.

‘Goedemorgen Sadhana,

Allereerst van harte gefeliciteerd met de geboorte van jullie dochter Arohi. Jullie dochter is de baby van de maand januari, gefeliciteerd! We zullen haar foto en jouw verhaal op onze website en social media kanalen plaatsen. Ook zullen we haar foto in de wachtkamer van de gynaecologie op het televisiescherm plaatsen.

Graag ontvang ik jullie adres om een klein kadootje toe te sturen aan Arohi.

Hartelijke groet,

Deborah’

Hoe leuk is dit? Haha. En inderdaad, op de website stond al meteen dat ze gekozen was en ook op Facebook werd het bericht al meteen gedeeld en ontzettend vaak geliked. De reacties waren ook super. Ik las ‘Arohi is al eerder een BN’er dan haar moeder’ en ‘Baby van de maand?  Baby van het jaar zal je bedoelen’ haha en nog veel meer andere leuke reacties.

P1000626

P1000628

P1000629

Het cadeautje wat we kregen was een mega schattige knuffelbeertje genaamd Panda Maas. Bedankt Maasstad en bedankt lieve mensen voor de leuke reacties! We zijn zoooo verwent met cadeaus. Het begon al tijdens de babyshower. Echt veel kleertjes, sieraden, speelgoed.. noem maar op! Van haar nani (oma, mijn moeder) heeft ze haar eerste gouden sieraad gekregen! ❤

Ik ben een trotse mama. Ik hoop dat mijn meisje het altijd zo goed zal blijven doen en gun haar het allerbeste. Ik hoop dat ze net als mij ook altijd achter haar dromen aan zal gaan en zal bereiken wat ze wilt zonder op te geven. Wat wij als ouders kunnen doen is een voorbeeld zijn en haar aansporen om altijd zo veel mogelijk uit het leven te halen. Er zijn zo oneindig veel mogelijkheden om dingen te bereiken! Motivatie en inspiratie zijn erg belangrijk, vandaar dat wij dat moeten stimuleren. Soms vergeten ouders hoeveel effect ze op hun kinderen hebben en hoe belangrijk de opvoeding is. Een goede basis heb je nodig om uiteindelijk zelf op eigen benen te kunnen staan. Nu ik zelf ouder ben besef ik pas echt wat mijn ouders allemaal wel niet voor mij hebben gedaan. Ze hebben veel voor mij opgeofferd, ze hebben mij en mijn broer en zus altijd op de eerste plek gezet. Ze zijn altijd goede voorbeelden voor ons geweest en wilden altijd alleen maar het beste voor ons. Soms werd ik boos als ik mijn zin niet kreeg, maar nu begrijp ik dat ze me vaak wilden behoeden voor bepaalde dingen. Als ouder kan je niet voorzichtig genoeg zijn. Natuurlijk moet je je kind op een gegeven moment ook loslaten en wat vrijheid geven, maar ik begrijp dat het erg moeilijk is. De gedachte alleen is al moeilijk genoeg. Je weet dat ze moeten leren om te vallen, zodat ze zelf kunnen opstaan. Toch wil je dat je kind zo min mogelijk pijn, teleurstelling of verdriet voelt. Maar ja, zonder verdriet zouden we geen vreugde kennen. Zonder pijn zouden we geen geluk kennen. Zonder negativiteit zouden we geen positiviteit kennen. Zonder het één kan het ander niet bestaan. (Yin-Yang) Ieder persoon moet deze dingen ervaren om te kunnen leven en om kennis op te doen. Voorlopig moet ik nog maar niet te ver vooruit kijken haha. Ik vind het grappig dat mijn man soms tegen Arohi praat en dan zegt: ‘Ik zeg je nu alvast, je gaat niet uit voor je 21e en als ik zeg je moet om 01:00 uur thuis zijn, dan bedoel ik ook 01:00 uur en geen minuut later!’ Hahaha dan zie je haar heel aandachtig luisteren en kijken met die glinsterende oogjes.

Er volgt gauw weer een blog! Leuk dat het zo goed in de smaak valt, mijn bezoekersaantal hier op mijn website is flink gestegen.

Bedankt voor het lezen.

Liefs, Sadhana.

BLOG: Hoe bevalt het na de bevalling?

P1000435

Ahhhh! Twee weekjes oud alweer. Ik ben zo verliefd op me mooie, stoere meissie! Ze doet het echt goed, ze groeit goed, eet goed, slaapt goed en is echt helemaal niet moeilijk. We hebben nog niet eens een traantje op haar gezicht gezien, ze huilt echt nauwelijks en ze is lekker vrolijk. Ze lacht veel! Zelfs toen ze haar hielprikje kreeg gaf ze geen kick. Het is zo leuk om te zien hoe aandachtig ze luistert als je wat zegt en alles aandachtig bekijkt. Ze is nu van alles aan het ontdekken. Er is een hele nieuwe wereld voor haar opengegaan en die bewonderd ze aandachtig met haar grote, twinkelende oogjes.

Image3

Op mijn vorige blog heb ik waanzinnig veel reacties ontvangen. Ik heb mensen serieus echt emotioneel gemaakt ermee, ik las vaak dat sommige moesten huilen of een brok in hun keel kregen. Ik had geen idee dat mensen zo met me mee leven en mee voelen. Één persoon vertelde dat ze het verhaal voorgelezen had aan haar vriend, ééntje vertelde dat ze niet hield van blogs maar dat ze mijne met plezier heeft gelezen. Ook las ik dat ik was gespot op de spoedafdeling door mensen die mij volgen op de dag dat we naar het ziekenhuis gingen om te bevallen. Haha, super leuk!

Ik had beloofd om gauw weer een nieuwe blog te plaatsen met het vervolg op de vorige blog. Bij deze dus, veel leesplezier!

Dat onze hele leven zou veranderen na de komst van een kindje wisten mijn man en ik maar al te goed. We hebben echt naar dit moment toegeleefd. We hebben geprobeerd om zo veel en goed mogelijk voorbereid te zijn. Toch kan je niet genoeg voorbereid zijn, zeker niet als je voor het eerst een ouder word. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: wat komt er een hoop bij kijken zeg. Van papierwerk tot poepluiers, van kraamvisite tot kolven, van geboortekaartjes tot gemberdrankjes en nog veel meer.

P1000350

P1000353

P1000352 2

De kaartjes heb ik zelf gekozen en aangepast. Ik heb zelf de indeling gemaakt, de kleurtjes gekozen, het versje van internet geplukt maar flink aangepast en haar naam in Hindi opgezocht en op het kaartje geplaatst. Het is wel fijn dat je bij de meeste bedrijven een proefontwerp kan bestellen en thuis kan laten bezorgen. Dit had ik al voor de geboorte gedaan en ik was er zeer tevreden mee. Zo hoefde ik na de geboorte alleen nog een paar gegevens aan te passen (zoals de geboortedatum, gewicht en lengte, want die weet je van te voren natuurlijk nog niet) en te versturen.

Het is een hele opluchting om de bevalling achter de rug te hebben. Het is echt fijn om eindelijk het gezichtje van je eigen creatie te zien, het is fijn om haar stemmetje te horen en haar te ruiken en echt vast te houden. Zeker nadat ik tijdens de zwangerschap heel de tijd fantaseerde over die dingen. ‘Hoe zou het nou zijn? Hoe zou zij nou zijn? Hoe zou het voelen?’ Nu weet ik het!

Veel mensen (waaronder ik) zullen gedacht hebben dat na de bevalling het zware allemaal voorbij is. Bij sommigen zal dat ook wel zeker zo zijn, maar bij de meeste moeders die ik heb gesproken was dat niet zo. Het lijkt alsof het na de bevalling allemaal mee zal vallen. Je hebt het allermooiste in je handen en je kan lekker bijkomen, rusten en genieten. Haha, na de bevalling gaat het bikkelen gewoon nog eventjes genadeloos door heb ik gemerkt. Zoals ik in mijn vorige blog vertelde keken mijn man Aniel en ik erg uit naar het geboortehotel. Lekker met zijn drietjes als kersverse gezin bijkomen op een plek waar we tot rust kunnen komen, waar we genoeg toezicht hebben en zelfs visite mogen ontvangen.

Nadat onze familie s’nachts na de bevalling het prinsesje bewonderd had vertelde de verpleegster me dat ze één voorwaarde hadden. Ik mocht pas naar het geboortehotel als ik zelfstandig zou kunnen plassen. Zo niet, dan zou ik moeten overnachten in het ziekenhuis en Aniel mocht dan niet blijven. ‘Huh?’ Ik schrok even. Ten eerste, hoe bedoel je zelfstandig plassen? Dat zal toch niet zo moeilijk zijn? Maar ja, mijn lichaam was natuurlijk nog aardig verdoofd door de ruggenprik. Ten tweede, niemand had me van te voren verteld dat ze dat als voorwaarde hadden en wat als ik inderdaad niet zou kunnen plassen, dan zou ik zonder Aniel daar moeten blijven. Dat zouden we allebei niet leuk vinden. Ook hij wilde natuurlijk het allerliefst bij zijn pasgeboren dochter zijn. Ik wilde ook het liefst samen met hem en mijn dochter zijn, zeker na zo een zware en tegelijkertijd bijzondere dag. Ik maakte me even angstig voor niets bedacht ik me gauw. Tuurlijk kan ik wel plassen, ik zal het kostte wat het kost bewijzen! Ik kon niet wachten om naar het hotel te gaan. Eerst mocht ik gaan douchen en daar mocht ik meteen even bewijzen dat ik het kon haha. Ik kwam overeind en stond op. Ik werd meteen licht in mijn hoofd. Ik voelde me heel zwak. Mijn lichaam had natuurlijk een hoop meegemaakt. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal had ik veel meegemaakt. Het was duidelijk dat mijn lichaam echt moest herstellen en rust nodig had. Ik stond op en liep richting de douche. Ik had het warm en koud tegelijk, heel vaag. De verpleegster keek toe. Ik wilde flink zijn en ik zag voor me hoe we als gezinnetje straks in het hotel zouden zitten, dat gaf kracht. Ik liep, stapte onder de douche en friste mezelf op. Lekker dit! Niet makkelijk, maar wel even lekker na zoveel zweet, bloed en na zoveel uur plat gelegen te hebben. Het was gelukt! Ik was echt blij. Om 4 uur s’nachts werden we opgehaald door een andere verpleegster, die begeleide ons naar het hotel. We konden binnendoor vanuit het ziekenhuis richting onze kamer gaan in het geboortehotel. Ik had mijn meisje vast en zat in een rolstoel terwijl er allemaal tassen vol met kleding die ik ingepakt had om me heen hing. Ook sleepten we een bos ballonnen en een reuze knuffelbeer mee die onze familie ons cadeau gedaan had een paar uurtjes geleden.

P1000207

P1000208
We zijn echt verwent met mooie cadeautjes.

We kwamen binnen en waren tevreden met de kamer. We waren ontzettend moe. Arohi werd in haar bedje gelegd en wij genoten nog even na in stilte vol ongeloof. Zo onwerkelijk allemaal! De kraamverzorgster zou ons komen wekken over twee uurtjes. Half 7 in de ochtend dus. Gauw maar even proberen te slapen dachten we. Voor we in bed stapten werden we al gewekt, haha niet letterlijk maar zo voelde dat dan. Geen van beiden hebben we echt gerust en ik voelde hoe de verdoving ook zo goed als uitgewerkt was. Auch, dat was allemaal erg gevoelig. Elke beweging die ik maakte was gevoelig. Ik had ook hechtingen daar beneden (zoals de meeste vrouwen krijgen na de bevalling doordat ze ingeknipt worden of uitscheuren, tenzij je een gat ten grootte van een meloen hebt daarzo).. Nu voelde ik pas echt wat mijn lichaam had meegemaakt. Pijnlijk! De baarmoeder zit ook nog lang niet goed op zijn plek en ik was nog steeds wel duizelig af en toe. Een vrouw verliest natuurlijk ook aardig wat bloed tijdens een bevalling. Ik keek even naar ons wondertje en jep, het was nog steeds onwerkelijk allemaal. Het voelt alsof je spaced door drugs, omdat je ook al zo lang wakker bent geweest zonder echt gerust te hebben tussendoor. Daarom is het besef er ook nog niet. Veel dingen gaan langs je heen. Je kan niet echt helder nadenken. Ik maakte me een beetje zorgen dat Arohi nog niet wilde drinken, maar werd al gauw gerustgesteld. Een baby heeft 24 uur na de bevalling nog reserves (voldoende voeding) in haar maagje die ze via mijn lichaam heeft gehad, dus het was volkomen normaal gelukkig.

P1000201

Het kraamhotel was echt leuk, knus, rustgevend en mooi. We hadden echt een prachtige uitzicht, we zaten namelijk lekker hoog in een kamer op de vierde verdieping. We konden lekker ontbijt, lunch en avondeten bestellen en dat deden we ook. De eerste dag at ik een gerecht met lekker mals gekruide lamsvlees en de volgende dag had ik een lekkere visschotel. Mijn man vond de eerste dag de Indische schotel zo lekker dat hij die de tweede dag ook nam. We hadden er bewust voor gekozen om het kraamhotel te nemen omdat we daar ook visite konden ontvangen. Wel fijn, beter dan thuis meteen na zo een heftige gebeurtenis. Thuis zou heel het huis op zijn kop staan. Hier in het hotel hadden we automaten met koffie en andere warme dranken, ook kwam er regelmatig iemand langs die vroeg of we wat anders wilden drinken. Beschuitjes met roze/witte muisjes kregen we ook voor ons en voor onze kraambezoek. Om de zoveel uur kwam er een verpleegster om mijn en Arohi’s temperatuur op te nemen. Ze checkten ook haar luier en vulden haar kruikjes opnieuw met heet water als die afgekoeld waren. Het was fijn dat we zoveel hulp kregen, wel elke keer weer van een andere verpleegster.

En toen begon het. Haha. Toen kwam ik er achter. Borstvoeding. Wat een vak apart zeg! Voor de bevalling word het heel makkelijk geroepen. ‘Ik ga mijn kindje borstvoeding geven.’ Toch weten vele aanstaande moeders volgens mij niet dat het echt niet niks is en ook niet meevalt. Eerst volgen de naweeën, denk je eindelijk van de pijn af te zijn dan voel je ineens weer naweeën tijdens de borstvoeding. En een kindje aanleggen is ook een kunst. In het begin leek het alsof iemand aan het kauwen was op.. Juist ja. Haha. Toevallig had ik me ingeschreven voor een borstvoedingsvoorlichtingsavond, maar deze bleek precies op de dag van de bevalling te zijn! Dus ja, daar had ik niet veel aan. Ik wist niet dat de melkproductie eerst op gang moet komen en dat je dit om de zoveel tijd moet stimuleren. Omdat er elke keer andere verplegers in het hotel waren kreeg ik dat ook niet mee. Als je dat niet doet en niet zorgt dat de voeding er regelmatig uitkomt dan spaart het zich op. En ja hoor, dat was het geval bij mij! Stuwing heet dat. Ineens had ik cup dubbel F ofzo en damn, het leek net alsof ik een foute chirurgische ingreep achter de rug had. Het was zo pijnlijk, het voelde gekneusd! Arohi kreeg af en toe bijvoeding, dus flesvoeding. Dit was wel van belang, want zo wisten we in ieder geval zeker dat ze voeding binnenkreeg. Bij borstvoeding weet je niet zeker of ze wel wat binnen krijgt en hoeveel dat dan is, tenzij je kolft! Met een kolfapparaat kan je de voeding er dus “uitmelken” en dan via een flesje toedienen bij je baby en je kan het een tijdje bewaren in de koelkast of vriezer. Dat doe ik nu en het is echt een goede oplossing. Er zitten veel voordelen aan borstvoeding. Het schijnt allemaal veel beter en gezonder te zijn voor je kindje. Het zit vol met afweerstoffen en zo heeft je kindje een kleinere kans op ziektes, infecties en allergieën.  Ik bleef daarom toch proberen om haar goed aan te leggen, maar nadat het echt pijn bleef doen ben ik gaan kolven. Zo krijgt ze het toch nog binnen en zo ben ik nu in ieder geval van de pijn af. Ik geef overdag de borstvoeding en s’nachts Nutrilon flesvoeding.

Inmiddels zit ik thuis. De dagen zijn voorbij gevlogen. De slapeloze nachten beginnen nu te wennen. Het geboortehotel was heerlijk. Na drie overnachtingen daar gingen we naar huis, ook daar keken we naar uit. Lekker weer thuis zijn in onze oude, vertrouwde omgeving. Even kijken of we alles weer kunnen oppakken en even kijken wat Arohi van (nu ook) haar huis vind.

P1000056

P1000057

P1000060

P1000061

P1000069

P1000071

P1000072

De eerste paar dagen had ik een kraamhulp thuis, echt een hele lieve vrouw genaamd Esther. Ik kon goed met haar praten en ze gaf echt veel goede advies. Ze deed veel in huis en stelde me ontzettend gerust als ik me ongerust maakte om bepaalde dingen. Zo is het huisje waar we in wonen best klein en het tocht enorm (we hebben hem al een tijdje te koop staan). Als beginnende moeder is het normaal om je veel zorgen te maken. Eigenlijk blijft het normaal, niet alleen als beginnende moeder, volgens mij zal een echte moeder die veel van haar kind(eren) houd zich altijd wel zorgen maken. Maar als je er net bij komt kijken en als alles dus nog nieuw voor je is, dan maak je je druk om de kleinste en gekste dingetjes. Ook zijn de hormonen vaak na de bevalling ook nog op hol geslagen. Bij mij is dat zeker het geval, erger dan tijdens de zwangerschap zelf. Tijdens de zwangerschap merkte ik er weinig van. Maar nu… Oehhh. Als iemand anders me  advies wilt geven over het opvoeden van me kind en ik denk er anders over of ik wil het anders aanpakken, dan kan ik gauw op me teentjes getrapt zijn. Ook al krijg je soms advies van moeders die al heel lang en best veel kinderen (goed) opgevoed hebben, toch denk je het soms beter te weten. Waarom? Je maakt je eigen kindje tijdens de geboorte mee en ook haar controles en haar voedings- en slaap- patroon. Het is gek, maar in korte tijd is je band al zo hecht (volgens mij begint dat al vanaf het moment dat je zwanger word), dat het echt voelt alsof je het echt beter weet. Jij kent je kindje het beste en je wilt ook het beste voor hem/haar, toch? In de loop der jaren is er veel veranderd. Elk kindje is ook anders, dus niet elke opvoeding werkt. Ik luisterde dus vooral naar mijn gevoel en ook veel naar de kraamhulp omdat ze Arohi toch een paar dagen achter elkaar meegemaakt heeft en nauwkeurig op alles lette. Natuurlijk heb ik wel wat tips aangenomen van mensen die ik vertrouw en die erg dichtbij mij en mijn man staan zoals mijn moeder (duh), schoonmoeder, zus en zussen van mijn man. Ik kreeg ook tips over hoe mijn lichaam het snelst zou kunnen herstellen. Gemberdrankjes en bruin bier werden vooral aangeraden. Verder vond ik het echt het fijnste om zelf te proberen alles te doen. Ik kreeg veel hulp aangeboden, maar op een gegeven moment wil je het toch proberen. Kijken of je het wel aan kan. Dat is het hele moederschap toch? Goed voor je kind zorgen en daarnaast ook weer oppakken wat bij je leven hoort. Ik wilde dat zo snel mogelijk kunnen. Het had voorrang voor mij omdat ik wilde weten van me zelf dat ik het aankan. Als je dat een beetje onder de knie hebt (en dat lukt eigenlijk alleen wanneer mensen je een beetje met rust laten en je je ding laten doen) dan kan je pas opgelucht adem halen. Je moet je wel even in het begin door de pijn heen bikkelen. Overeind komen, zitten, lang staan en lopen waren ook erg pijnlijk. Zeker als je helemaal geen verdoving meer hebt en niet veel aan rusten toe komt.

P1000335
De was stapelt zich nu nog sneller op dan voorheen. Je moet goed opletten dat je geen mini sokjes kwijtraakt in de wasmachine haha.
P1000358

P1000361

P1000326

De eerste paar dagen kregen we eten van onze ouders, wat heerlijk was. Na enkele dagen wilde ik het toch weer zelf oppakken en dat lukte allemaal aardig. Als Arohi gedronken heeft valt ze gauw in slaap, dan kan ik dus even snel me ding doen terwijl ik wel alert blijf natuurlijk.

Één van de leukste dingen was het eerste wandelingetje buiten van Arohi samen met mama en papa. Nadat de kraamhulp haar helemaal had ingepakt en haar temperatuur had gecontroleerd mochten we even een rondje gaan lopen. Ook voor mij was het eventjes wennen, ik was ook al een weekje niet meer naar buiten geweest en ik was benieuwd of ik al een afstandje kon lopen. Mijn man en ik genoten heel erg van zo iets simpels. Het gaf echt een soort van voldoening vertelde Aniel later. Het was lekker om eventjes helemaal alleen als gezinnetje iets anders te doen dan de dingen die dagelijks standaard moeten gebeuren. Het gaf ons een heel kalm en rustgevend gevoel. Ik hield het goed vol om te lopen, alleen was het na een half uurtje wel weer mooi geweest. Ons prinsesje vond het ook lekker. Ze gaf weer geen kickje, ze vond het allemaal prima haha.

P1000270

P1000271

P1000272

P1000279

P1000286

Nu zijn we alweer twee weken verder. Ik knap aardig op, mijn lichaam is nog steeds herstellende. Het besef is er nu wel echt. Ik ben een echte mama. Aniel is een echte papa. We zijn ouders! We hebben een kindje. We zijn een gezin. Wat voelt het goed allemaal nu. We zitten lekker in het ritme. Het begint te wennen. Er zijn een paar dingen die me zo blij gemaakt hebben. Wat is het fijn om weer lekker op mijn buik te kunnen slapen als rasechte buikslaper! En oohhh wat is het heerlijk om niet elke vijf minuten te verlangen naar een toilet om te plassen haha. Ik heb geen megabuik meer die in de weg zit. Ik kan weer normaal me sokken aantrekken en normaal bukken! Mijn zwangerschap is nu echt achter de rug!

P1000462

Dus zo voelt ultiem geluk. Mooier dan reizen, mooier dan op het podium staan voor een uitverkocht publiek, mooier dan wat dan ook. Mijn gezinnetje ❤

De volgende keer meer! Ben weer erg benieuwd naar jullie reacties.

Liefs, Sadhana

BLOG: Mijn dochter Arohi Himani Chotkoe is geboren!

P1000261

Het mooiste van het mooiste is mij overkomen! Van al mijn dromen die werkelijkheid zijn geworden, is dit ongetwijfeld de allermooiste! Mijn dochter Arohi (muziektoon) Himani (godin, zo wit als de sneeuw van de Himalayas) Chotkoe is op 12 januari geboren in de nacht! Ze is ZO bijzonder, mooi, lief, prachtig, schattig, onschuldig, leuk en verslavend. Ik kan me nu al geen leven meer zonder haar voorstellen. Ze is nu pas één weekje oud. Het bizarre is, na de bevalling kom je thuis en het leven gaat gewoon verder. Alleen het verschil is: ineens ben je een gezinnetje. Ineens is je leven compleet veranderd! Een kindje brengt ontzettend veel moois met zich mee, maar ook een hoop verantwoordelijkheid. Maar dan ook echt een hoop. Zeg maar toedeloe nachtrust. Hahaha. Even serieus, de eerste week hebben mijn man er ik niet langer dan 2 uurtjes achter elkaar kunnen slapen. Gelukkig hebben we geen huilbaby. Maar als ze honger heeft laat ze wel even een kreetje horen. Als je haar in haar wiegje legt ook soms, ze word liever vastgehouden door ons. Je moet heel de tijd alert blijven met zo een kleintje in huis. Vooral de eerste paar nachten, dan kijk je bij elk geluidje op. Zelfs als je niks hoort blijf je maar checken of je kindje wel goed ligt en dat ze goed ademt en niet met haar hoofdje onder de dekens ligt. Je checkt of haar temperatuur wel in orde is. Heeft ze het nou warm of koud? Klopt haar kleurtje nog wel? Het is echt maf hoe bezorgd je soms uit het niets wordt. Nu begrijp ik echt waarom mijn moeder zich altijd zoveel zorgen maakt om mij of mijn broer en zus, tot op de dag van vandaag nog. Wat ik echt NIET begrijp is dat sommige ouders geen omkijken hebben naar hun kind of kinderen.

P1000244

P1000248

Ik ga niet liegen. De bevalling was echt zwaar! Het is het pijnlijkste wat ik ooit heb meegemaakt. De verhalen kloppen echt, een bevalling is echt serieus SUPER heftig. Dat een vrouw zo veel pijn aan kan! Mocht je zwanger zijn of zwanger willen worden, dan wil ik je niet afschrikken. Elke bevalling is anders. Bij sommige mensen duurt het niet lang en is het helemaal niet zo heftig. Het schijnt vooral mee te vallen als je al een kindje op de wereld gezet hebt. Toch is het ook echt waar wat ze zeggen, heel cliché.. maar als je eenmaal je kindje in je armen hebt, dan voel je alleen maar geluk en blijdschap. Je vergeet alle pijn. Het goede gevoel overtreft het pijnlijke. Bij mij waren vooral de onsluitingsweeën echt dodelijk.

Mijn vliezen braken op 11 januari om 6 uur in de ochtend, 2 weken eerder dan mijn de uitgerekende datum. Ik herkende het gevoel meteen en ik zat meteen rechtop in mijn bed, ik zei ‘mijn water is gebroken…!’ en ik keek mijn man Aniel met grote ogen aan. Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik was gelijk enthousiast en ook geschrokken. ‘EINDELIJK’ dacht ik. ‘Nu gaat het dus echt beginnen!’ Vanaf 37 weken mag je al bevallen. Ik was 38 weken, ik kon ook echt niet wachten meer. Ik had ook al het gevoel dat ze iets eerder zou komen. Gelukkig had ik in mijn kraampakket een matrasbeschermer gekregen via de verzekering. We hadden namelijk net goed geïnvesteerd in een nieuwe matras. Het is een hoop vruchtwater wat er uit kwam en dat ging ook de hele dag door, je baby’tje maakt het namelijk ook aan in je buik. Mijn man belde de verloskundige terwijl ik onder de douche sprong. Er ging van alles in mijn hoofd. De vluchttassen waren al ingepakt voor dit moment. Toch zijn er nog dingen die je extra wilt meenemen op het laatste moment. We zouden in het ziekenhuis bevallen en daarna nog een paar dagen in het geboortehotel Maasstad van Rotterdam verblijven. Gek, het voelde als een klein uitje, een mini-vakantietje. We verheugden ons er al een tijdje op. De verloskundige vertelde ons telefonisch dat we nog even moesten wachten op de weeën. Bij de meeste vrouwen beginnen de weeën eerst en dan breken de vliezen meestal. Bij ongeveer 10% van de vrouwen is het andersom. De verloskundige zei dat het wel 24 uur kon duren voor de weeën zouden komen, zo niet dan zouden ze het moeten opwekken. Je kindje mag niet te lang zonder het beschermende vruchtwater zitten en er kunnen infecties ontstaan. Toen ik dat hoorde dacht ik, ooh. Het kan dus nog wel even duren. Misschien ga ik het dus pas morgen ochtend voelen. Ik kon nog kalm blijven en ik zei tegen mijn man dat hij kon gaan werken en dat ik hem zou bellen of appen als ik de weeën zou voelen. Hij wilde in de eerste instantie niet gaan en ook onze ouders zeiden dat hij maar beter in de buurt kon blijven. Gelukkig werkt hij niet ver van huis dus hij is toch gegaan. Ik installeerde me zelf op de bank nadat ik van alles klaar had gezet om mee te nemen en nadat ik me toch even had opgemaakt haha. Ik bekeek een paar filmpjes op YouTube over het opvangen van weeën. Ik weet van mezelf dat ik een hele hoge pijngrens heb en dat ik geregeld mediteer. ‘Als er iemand is die zo een bevalling aan kan, dan ben ik het wel.’ Zo dacht ik er over.. Ook heb ik de gehele zwangerschap gedaan wat ik wilde en ik heb nauwelijks stilgezeten. Ik ben getrouwd, ben nog in de achtbaan geweest (in het begin van de zwangerschap dan), ik ben gaan touren met mijn band in Suriname (toen ik 5 maanden was), ik heb nog een videoclip opgenomen, ik heb nog fotoshoots gedaan, ik heb flink gedanst, ik heb op hakken gelopen, ik heb zelfs nog een paar keer gerent voor de bus! Haha. Ik dacht, ‘het kindje voelt wat ik voel, dus ik kan liever mezelf zijn en lekker genieten toch?’ Er word vaak gezegd dat als je fit bent tijdens je zwangerschap, dat je bevalling ook zal meevallen. NOU, als dit meeviel, dat wil ik het niet meemaken als het niet meevalt haha.

Rond half 11 begon ik ineens wat pijntjes te voelen. Het was nog niet heftig, maar het kwam wel met regelmaat terug. Ik had mijn ouders, schoonouders en de zussen en broers van mijn man en mij al ingelicht. Ook die waren helemaal nerveus. Ik had contact met mijn zus via de app en vroeg of dit al weeën waren wat ik voelde. ‘JA’ zei ze! ‘Schrijf op hoe lang de pijn duurt en na hoe lang het terug komt.’ Dat deed ik. Rond 12 uur kwam het steeds sneller en de pijn werd ook iets heftiger. Ik lichtte mijn man in en die kwam meteen naar huis. We spraken de verloskundige aan de telefoon en die liet weten dat ze rond half 3 even een kijkje zou komen nemen. Spannend! Zoals afgesproken was ze er om half 3. Ik had 2 cm ontsluiting. Bij 10 mag je de bevalling doen. Ze berekende dat het ongeveer een uurtje per centimeter zou duren bij mij. Dus als het goed was zou ik pas om half 11 in de avond volledige ontsluiting hebben. Na een tijdje werd de pijn echt heftig dat ik echt op mijn ademhaling moest letten en moest proberen kalm te blijven. Ik probeerde van alles. Rustig te blijven, veel te bewegen, dansjes te doen, tegen de muur te duwen, te douchen.. maar de pijn bleef toenemen. Ik voelde dat het allemaal sneller zou gaan dan de verloskundige dacht. Als je al te ver bent met de ontsluiting moet bevallen waar je bent en mag je niet zomaar vervoerd worden meer. Daar was ik best wel bang voor, ik wilde gewoon keurig in het ziekenhuis bevallen waar je alle controle en materialen hebt die nodig zijn. Mijn zus zei dat we konden vragen of we al eerder naar het ziekenhuis mochten, want als de pijn echt zou verergeren (en dat voorspelde ze al) dan zou het echt alles behalve fijn zijn om naar het ziekenhuis te rijden. Rond 5 uur kwam er weer een verloskundige en die voelde dat ik 3 cm ontsluiting had. Ze vertelde ons over de mogelijkheden om verdooft te worden. De ruggenprik werd het meest aangeraden en zou de scherpe kanten van de pijn wegnemen, maar er zou heel wat tijd overheen kunnen gaan voor je deze zou kunnen krijgen. Er moet namelijk eerst een hartfilmpje van mij en de baby gemaakt worden, er moet een infuus aangebracht worden, er moet besproken worden met een arts of het wel kan en mag en het is maar de vraag of de arts wel aanwezig is in het ziekenhuis dan. Als je op 7 cm zit dan mag je niet eens meer een ruggenprik. Daar schrok ik wel van. Net nadat de verloskundige weg was werd de pijn echt ontzettend intens. Ik ging nog even douchen, maar het was echt erg pijnlijk allemaal. We hadden aan haar gevraagd of we eerder naar het ziekenhuis mochten. We hadden afgesproken dat we haar daar rond 7 uur zouden ontmoeten. Maar op dat moment werd de pijn zo extreem dat ik tegen mijn man zei, kom we gaan nu. Het was half 6. We pakten onze spullen en we reden naar het ziekenhuis. ZO PIJNLIJK! Eenmaal daar aangekomen gaf ik meteen aan dat ik voor de ruggenprik wilde gaan. Nu konden ze er meteen werk van maken en dan zou het allemaal niet te laat zijn, hopelijk! Vanaf dat moment werd het bijna hells! Wat eeeeeen pijnnnnn!! Het kwam steeds sneller. Ik zat trouwens al op 6 cm ineens! Gelukkig dat mijn gevoel zei dat we moesten vertrekken en gelukkig gaf me zus het mee als tip! Ik heb zeker nog twee uren extreem pijn gehad. Op een gegeven moment komen de weeën steeds sneller. Eerst om de 5 min, dan weer om de 4, dan 3.. Steeds sneller. Een wee is nooit langer dan een minuut, maar houd wel bijna volledig een minuut aan.

Weer probeerde ik van alles. Kalm blijven, me afzetten tegen de pijn, bewegen, allerlei verschillende posities aannemen, maar het hielp allemaal weinig. ‘Schiet op met die ruggenprik!!’, dat is het enige wat er volgens mij door me heen ging. Mijn man vond het helemaal moeilijk om me zo te zien. Hij was de enige die bij de bevalling was naast de verloskundige en verplegers. Ik had echt geen behoefte aan meer mensen om me heen. Ze willen allemaal helpen, maar ze kunnen eigenlijk niks doen en de hormonen slaan echt op hol tijdens een bevalling. Je zou het liefst willen schelden en vloeken en huilen. Gelukkig kon ik me inhouden. Aniel praat gelukkig niet heel veel en hield zich een beetje op afstand zoals ik ook wilde. Hij keek toe en vertelde me dat het moeilijk was om me zo te zien. Ik trilde helemaal door de pijn en hij voelde zich echt machteloos, dat kon ik me ook goed voorstellen. Hoe lang zou dit nog duren? Ik wilde zo graag me kindje in me armen hebben en alles achter de rug hebben. Ik irriteerde me echt dood aan sommige verplegers. Ze zien je in zoveel pijn en komen dan vrolijk je hand schudden en zich voorstellen en ze stellen heel de tijd de zelfde vragen en zeggen allemaal dezelfde cliché dingen. Op dat moment denk je echt ‘rot op! Mond houden, doe gewoon je ding en ga weg.’ Na het hartfilmpje en alle poespas mocht ik ein-de-lijk de ruggenprik. En dan is het eindeloos lang wachten op de arts. Je wordt vervoerd naar een andere afdeling. Er lijkt echt geen eind aan te komen. Bij elke wee denk je, ‘oo God. Dit MOET de laatste zijn, alsjeblieft!! Straks krijg ik eindelijk een beetje verlossing.’ Maar het duurde echt lang en rond half 8 had ik eindelijk de prik, NET op het nippertje! Ik was op 7 cm en ik voelde de persweeën al, die waren echt het pijnlijkste. Het leek wel een scene uit “The Exorcist” haha, echt een uitdrijving. Ik voelde de hele tijd warmte en kou door elkaar heen, heel vreemd. Langzaamaan voelde ik de pijn verminderen. Na zoveel uren was het echt een opluchting, ik kon weer eventjes bijkomen. Ik kon weer even normaal ademen. Niet alle pijn verdwijnt, maar de scherpe kanten ervan wel. De ruggenprik is echt een aanrader. Ik voelde er trouwens niks van toen die ingebracht werd. Op het moment van die meest extreme weeën kon iemand gewoon mijn arm of been breken en ik zou het niet voelen, ZO erg overheerste die pijn van de weeën.

Half 8 had ik mijn ruggenprik en kort daarna had ik volledige ontsluiting. Eigenlijk zou ik dus mogen persen, maar het kindje moest nog ietsjes naar beneden dalen. We moesten nog even wachten. Na een paar uren lag het kindje goed, alleen ik voelde de weeën niet echt meer, ik was goed verdoofd! ‘We gaan de weeën opwekken, je moet de pijn goed voelen om te kunnen persen. De pijn is gunstig..’ werd er doodleuk gezegd. ‘OMG’ dacht ik. Maar ok, prima. ‘Ik wil nu echt me kindje!’ dacht ik. Het was 11 januari (11/1) en ik hoopte echt dat me kindje om 11 uur, of nog mooier om 1 over 11 of 11 over 11 geboren zou worden haha. Ik keek steeds op de klok en zag hoe de wijzer 11 uur passeerde. Helaas, maar maakt niet uit, het zou niet lang meer duren want ik voelde de pijn weer flink opkomen. Onze familie zat in de wachtkamer te wachten, de hele dag al. Om half 1 kwam het verlossende woord, we gaan de bevalling doen!!! ‘Wow, het is zo ver.’ Ik voelde kippenvel over me hele lijf en ik voelde een hoop kracht ineens, ik was er helemaal klaar voor. ‘Ik ga dit gewoon doen! Ik heb straks mijn wondertje vast, ik ga haar straks eindelijk zien.’ Voordat ik mocht beginnen keek ik mijn man aan en ik zei ‘Oké dan, Super Saiyan modus! nu..’ Hahah, de Dragonball Z fans onder ons zullen wel snappen wat ik daarmee bedoel. Ik moest gaan persen op de maat van de weeën. Als ik die voelde opkomen moest ik flink inademen en persen. ‘Doe alsof je moet poepen’ riep de verloskundige. Ik dacht ‘whut???’ hahaha, ik gebruikte al mijn kracht en na een paar keer persen kreeg ik een zuurstofmaskertje en ineens zag ik haar! Dat moment ging zo snel!! ALLE pijn, maar dan ook echt alle pijn verdween toen ik haar zag. Ik was echt in shock, zo onwerkelijk. Ik trok mijn maskertje af en keek mijn man vol ongeloof aan en die zag ik ook helemaal sprakeloos kijken. We hoorden haar eventjes huilen, ik kreeg haar in mijn armen en ze keek me aan. Ze lachte zelfs een beetje. Dit was echt de meest bijzondere ervaring in mijn leven. Ik zag Aniels ogen helemaal glinsteren. Hij aaide haar een paar keer, knipte de navelstreng door en genoot samen met mij van dit onwerkelijke moment. We waren nu echt papa en mama, we waren nu echt een gezinnetje. Ik kon niet wachten haar te showen aan onze familie die al zo lang aan het wachten was. Mijn man stuurde een bericht in onze familie groeps-app. ‘Arohi Himani Chotkoe is geboren!’

P1000172

P1000178

P1000177

P1000101

Het voelt zo heerlijk (alsof ik weer allemaal vlinders in mijn buik heb) om Aniel te zien genieten van ons dochtertje. Het maakt je band met je partner echt hechter. Hij zingt de hele tijd liedjes voor Arohi en ze luistert echt aandachtig als ze zijn stem hoort. Hij had een weekje vrij genomen van werk, maar moest deze week vanaf maandag helaas weer fulltime beginnen met werken. Super knap hoe hij dat volhoud met zo weinig slaap. Gelukkig laat hij niet alles aan mij over en verschoont haar ook en staat ook op midden in de nacht als ze wakker word om haar weer in slaap te sussen of te voeden. Dit bewijst allemaal nogmaals dat hij echt de liefde van mijn leven is. Het is echt een papa nu en doet alles voor ons! ❤

20160113_101926
Papa helemaal in de wolken.

Wat er daarna gebeurde is nog een hele hoop!! Het is echt een hele hoop wat een vrouw daarna nog meemaakt waar bijna niemand op voorbereid is of waar bijna nooit over gesproken word. Bekijk hieronder alvast een fotocollectie sneak peek. In de volgende blog zal ik je vertellen over de periode na de bevalling. Bedankt voor het lezen en bedankt voor alle felicitaties. Arohi heeft op haar eerste foto meer dan 3000 likes ontvangen op Facebook alleen al en op de 2e al bijna 3000. Echt bizar haha. Mijn man en ik zijn overspoeld met berichten op Facebook, Instagram en via Whatsapp. Ik heb nog nergens op gereageerd. De meeste vroegen allemaal of het goed ging en hoe de bevalling was gegaan en ook wanneer ze langs konden komen. Ook kregen we te horen dat ze echt veel op mij lijkt, haha geweldig! Het gaat allemaal super goed met ons en met de kleine. Ze groeit goed en is helemaal geen moeilijk kindje. We genieten echt van haar en leven nog een beetje in een roes. Ik heb maar besloten om uitgebreid te bloggen over mijn bevalling, want om iedereen het nou elke keer zo uit te gaan leggen is niet te doen. Voorlopig hebben we al heel wat kraamvisite ontvangen, ook in het geboortehotel. Nu zijn we thuis en je moet als gezinnetje nog even goed in het ritme komen. Ik heb nadat ik een paar dagen kraamhulp heb ontvangen het meeste zelf weer opgepakt nu. De was doen, koken, afwassen, schoonmaken en natuurlijk het belangrijkste; het kindje voeden, verschonen, entertainen, laten slapen, wassen en meer. Ik begin steeds meer de oude te worden nu, ook heelt mijn lichaam goed. Het is alleen echt even wennen om alles te doen met zo weinig slaap. In de eerste periode is het belangrijk om nog niet te veel mensen om je heen te hebben. Of ja, daar had ik dan geen behoefte aan. Me hormonen zijn nog steeds helemaal to the max en ik kan soms erg bot en fel reageren als mensen proberen les te geven met opvoeden. Het is allemaal goed bedoeld, maar als je je eigen kindje meemaakt vanaf de geboorte en alle controles en haar eet en slaapgedrag nauwkeurig bijhoud, dan weet jij wat het beste is voor hem of haar. Dus een advies is: neem de adviezen ook aan, maar beslis uiteindelijk zelf wat je gaat doen. Iedereen om je heen wilt je helpen en tips geven, maar het belangrijkste is om wat rust te hebben en om te proberen om zelf een ritme te vinden die bij jouw en je kindje past. Pas als je dat onder de knie hebt en daar aan went, dan moet je denken aan kraamvisite. Vandaar dat ik ook nog niemand heb uitgenodigd, op onze dichtstbijzijnde familie en beste vrienden/vriendinnen na dan.

Bedankt voor het lezen! Laat me weten in een comment wat je van me blog vond. Geniet van de foto’s! x

Liefs, trotse mommy Sadhana.
P1000174

P1000198P1000203

 Oh ja, ik heb blauw-paars haar 😀 Haha. *Happy!