EVEN AFWEZIG, GAUW TERUG!

Lieve mensen,
Sadhana hier!
Leuk dat je even een kijkje komt nemen op mijn website.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik door de drukte niet echt tijd heb gehad om mijn website te updaten.
Had ik de tijd er maar voor, mijn website betekend echt veel voor me.
Het is meer dan alleen een overzichtelijke en uitgebreide portfolio.
Je kunt hier enorm veel dingen vinden over mij en over de dingen die ik heb bereikt.

De afgelopen tijd is er veel gebeurd in mijn leven. Ik ben gaan samenwonen, ik ben gaan touren in het buitenland met mijn band, ik ben getrouwd, ik heb een kindje gekregen en ik zit midden in een verhuizing momenteel. Vandaar dat ik niet veel aan mijn website heb kunnen werken. Wel heb ik natuurlijk alle video, foto, promo en tekstmateriaal bewaard om uiteindelijk te publiceren hier. Dat zal ik doen zodra ik in mijn nieuwe huisje zit en helemaal gesettled ben.

Wel ben ik erg actief op Youtube als vlogger. Ik film elke dag wat dingen uit mijn leven en maak dan een wekelijkse compilatie die ik online zet. Bekijk mijn vlogs op http://www.youtube.com/SadhanaLila en abonneer je zeker eventjes!

Ik hoop dat jullie begrip tonen voor mijn afwezigheid hier. I will be back soon! Tot die tijd kun je me volgen op verschillende social media sites zoals; Facebook, Instagram, Twitter en meer. Overal ben ik te vinden via mijn naam Sadhana Lila.

Groetjes!

BLOG: Time has a wonderful way of telling us what really matters

IMG_0209

Hi!

Gisterochtend had ik een hele blog getypt, ik was overspoeld met felicitaties. Mensen feliciteerden me via de telefoon, via social media, persoonlijk en vanuit alle hoeken en gaten die je je maar kan bedenken. Het worden er elk jaar meer! Ik wilde iedereen bedanken en in de blog beschrijven hoe het nou voelde om 28 te worden, zeker tijdens deze bijzondere periode in mijn leven. Dit is mijn eerste verjaardag als moederzijnde. Ik had een heel stuk getypt en voordat ik het wilde publiceren bedacht ik me ineens. Ik was er niet tevreden mee. Ook had ik de hele dag nog niet eens meegemaakt als jarige en ik wilde het toch heel bewust ervaren. Ik koos ervoor om niets te gaan doen, ik wilde gewoon lekker thuisblijven en ook niemand ontvangen. Hoe drukker het is, hoe meer er langs je heen gaat. Ik wilde gewoon met mijn gezinnetje thuis zijn. Het was allemaal even best veel geworden de afgelopen tijd. Er is ons een hoop overkomen in korte tijd. Ik heb ineens een hele andere levensstijl dan ik gewent ben en ook de feestjes en felicitaties en bezoekjes was ik even helemaal meer dan zat. Het is allemaal erg lief bedoeld, dat realiseer ik me maar al te goed. Maar genoeg is even genoeg. Ik kan eerlijk gezegd geen cadeautje meer zien en ook geen gefeliciteerd meer horen. We hebben natuurlijk net onze grote bruiloft achter de rug en een bevalling. Het is niets voor mij om een pokerface op te zetten en te acteren en doen alsof ik het allemaal leuk blijf vinden. Op een gegeven moment wil je acclimatiseren en je draai vinden. Je wilt niet elke keer dezelfde vragen van geïnteresseerde mensen beantwoorden en hetzelfde verhaal van wat je hebt beleeft achter elkaar opnieuw vertellen. Het is simpelweg niet te doen. Daar gaat veel te veel tijd in zitten en het kost energie en geeft me ook nog eens een rothumeur. Er zijn andere belangrijke dingen die nu even voorrang hebben. Ik had echt een heel gek gevoel gisteren. Tuurlijk was ik blij, ik was jarig! Ik heb een prachtige jurk van mijn man gehad, een te mooie lach toen ik vertelde aan mijn dochtertje dat ik jarig ben (terwijl die er nog niets van snapt, maar toch altijd me hele dag goed maakt met haar lachje) en meer. Waarom zou ik niet blij zijn? Ik was wel blij, maar ik was ook even geconfronteerd met mijn leeftijd. Het voelt niet oud hoor, het voelt ook niet als een crisis en ik ben ook niet bang dat ik de oh-zo-gevreesde dertig nader. Maar het was een verjaardag in een heel veranderde omgeving voor mij. Tijdens al mijn andere verjaardagen in het verleden was ik nog niet wie ik nu ben. Elk jaar veranderde ik wel wat, maar dit keer was het ineens een hele drastische verandering in korte tijd. Ik ben nu niet alleen een feestbeest en iemand die alles op alles zet voor haar carrière. Ik ben een moeder. Ik heb nu grote verantwoordelijkheden. Mijn moeder heeft mij als geen ander laten zien hoe veel een moeder betekend, zeker voor een kind.

P1000785

Ik heb nu andere prioriteiten. Op deze verjaardag had ik expres gekozen voor afzondering. Het zette me flink aan het denken. Je word ouder en het is nu allemaal heel serieus met een kind in ons midden. Welke richting willen we op? Wie ben ik nu precies eigenlijk? Zoveel verandering is niet niks. Na de bevalling was het gewoon gaan en doen en rust kon je wel vergeten. Ook nu kan je niet zomaar rustig de tijd nemen voor jezelf. En ook al doe je dat eventjes, als je met je kindje bent moet je constant alert zijn. Je bent het gewoon, dus volledige rust heb ik niet echt. Tenzij papa thuis is. Ook die weet hoe die met ons kindje moet omgaan en wat ze nodig heeft. Haar laten oppassen daar ben ik nog niet echt klaar voor. Ik weet dat mijn ouders of mijn schoonouders het fantastisch zouden doen. Toch vind ik dat een kindje zijn of haar ouders het hardst nodig heeft, vooral in deze prille periode. Ook hebben wij als haar als ouders vanaf het begin meegemaakt, dus wij weten precies wat haar behoeftes zijn en hoe we haar gedrag kunnen verklaren en wat ze nodig heeft. Soms zijn we ergens en dan doet ze iets waardoor anderen denken te weten wat ze wilt. Maar negen van de tien keer klopt dat dan niet. Niet bij elk geluidje wat ze maakt wilt ze eten, niet bij elke gaap betekend het dat ze wilt slapen. En ook al wilt ze soms wel eten, ook daar horen bepaalde richtlijnen bij. We mogen haar ook niet overvoeden, dat is niet goed voor haar nieren. Soms moeten we even wat tijd rekken als ze wilt eten. Maar sommige ouderen vinden dat misschien moeilijk om te zien. Toch moeten we gewoon aanhouden wat het beste voor haar is en haar een regelmaat aanleren. Ik ben graag bij haar. Ik vind het helemaal niet erg. Het is wel erg vermoeiend. Velen onderschatten het.

P1000786

Gister na een goed gesprek met mijn man (waar ik echt even behoefte aan had) kwam ik erachter dat ik misschien een beetje een vertekend beeld had van hoe alles er nu uit zou zien. Natuurlijk wist ik dat het allemaal een grote verantwoordelijkheid zou zijn. Maar het voelde nu alsof ik een beetje teleurgesteld was in mezelf. Normaal gesproken kon ik me in no time aanpassen aan wat ik wilde. Ik dacht dat ik al helemaal de oude zou zijn nu. Ons kindje is pas twee maanden, maar het lijkt allemaal zo lang te duren. Er zijn ineens weer allemaal dingen die ik graag weer wil oppakken. En het zijn niet eens zulke grote dingen, maar gewoon simpele dingetjes. Het liefst wil ik weer me oude energie terug. Ik kon vroeger gewoon 3 nachten lang opblijven en nog geen slaap hebben. Nu verlang ik soms echt zwaar naar slaap. Overdag kom ik soms niet eens aan bepaalde dingetjes toe. Simpele dingen, zoals het stijlen van mijn haar of het stofzuigen van het huis. Ook is het soms lastig om goed en gezond te blijven eten. Ik neem nu niet zo snel meer de tijd om een goed ontbijtje klaar te maken voor me zelf. Het zorgen voor ons kindje gaat boven alles, daarnaast moet ik huishouden en koken. Dat lukt ook aardig, maar soms ben ik ineens zo uitgeput! Dat had ik niet verwacht van mezelf. En dan doe ik veel, maar dan zie ik soms nog kleine dingetjes die me zo kunnen irriteren. Een dag lijkt dan ineens zo voorbij te zijn. Ik had gewoon echt even een dipje. Als zulke simpele dingetjes me niet lukken, dan hoe moet ik dat gaan doen in de toekomst? Want dan wil ik ook weer de grotere dingen oppakken.

Wat ik het vervelendste vind is dat er altijd mensen zijn die het denken beter te weten of die je willen vertellen hoe zij het doen en hoe zij vinden dat het hoort. Ook al is het lief en goed bedoeld, het maakt me echt gek soms. Ik heb mijn eigen regelmaat en ik probeer te doen wat ik kan doen. Niet iedereen is het zelfde, niet iedereen heeft dezelfde manieren en niet iedereen heeft dezelfde idealen. Wat ik moet beseffen is dat ik niet alles kan doen en dat ik niet heel het huis tot in de puntjes kan schoonmaken. Ik kan niet elke dag ramen gaan zemen of dweilen of de wasmand helemaal leeg krijgen en alle kleding opvouwen terwijl ik ook nog moet koken en voor mezelf en mijn kindje moet zorgen. Dat begrijp ik ook wel, maar als ik dan gestofzuigd heb wat al voldoende zou moeten zijn ben ik soms nog steeds niet tevreden omdat het pas echt helemaal schoon is nadat er ook gedweild is. Dan voelt het alsof ik geen moer heb gedaan, terwijl dat niet zo is. Ik ben altijd perfectionistisch geweest. En als anderen me dan een kleine tip willen geven dan kan ik dat echt even niet hebben. Vandaar dus dat ik me de laatste tijd graag afzonder. Ik heb er simpelweg even geen tijd voor en al helemaal geen zin in. Het is hard, maar ik ben eerlijk.

Ik vind het wel leuk om mensen te ontvangen en ik vind bezoekjes ook echt niet erg (op zijn tijd). Maar ik erger me dan zelf aan het huis als het niet tot in de puntjes op en top schoon is. Dan wil ik liever dat voorlopig niemand even komt. Ook willen mijn man en ik van ons huisje af. Het is te klein voor een gezinnetje. We hebben het te koop staan, maar helaas loopt dat allemaal niet zo goed en vlot als we hadden gehoopt. Er is niet veel belangstelling voor het huis en dat is ook best klote. We weten dat we hier tijdelijk zitten en we weten dat we nog lang niet zijn waar we willen zijn. Dat gevoel is het meest rotte denk ik. Het lijkt dus alsof de dagen nu vorderen zonder echte vooruitgang. Ik weet dat ik soms te hard van stapel loop en dingen te graag en snel wil, maar daar heb ik altijd wel last van gehad. Maar nu met een kindje voelt het soms echt dubbel zo erg. Dit komt omdat ik het beste voor haar wil. We willen haar zo graag meer geven. Terwijl we weten dat ze zich gewoon goed voelt en dat ze ook goed groeit en niks te kort komt en we besteden veel aandacht aan haar. Toch is het denk ik iets wat elke moeder wel heeft. Je wilt altijd het beste voor je kind (eren). Goed is gewoon niet goed genoeg. Dat had ik al zonder dat ik een kind had, maar nu is het dus nog vele malen erger.

P1000914

Pas laat in de avond na het gesprek met mijn man kwam ik er pas achter dat deze gedachten mijn dip verklaarde. Ik wil ook alleen maar blogs plaatsen waarin ik eerlijk ben. Ook als ik mindere periodes heb. Want ik voel me niet altijd super positief, maar ik wil wel graag dat ik echt iets te vertellen heb en misschien kunnen anderen er ook wel wat van opsteken. Vandaar dat ik dat blogje van gisterochtend niet gepubliceerd heb. Nu is het er eindelijk uit. Ik heb gezegd wat ik wilde zeggen. Niet alles is rozengeur en maneschijn. Het artiestenleventje is soms best hard. Veel aandacht krijgen is leuk, maar soms word het even te veel. Iedereen wilt om je heen zijn. Zelfs onbekenden. En ja, ook al maak ik enorm veel mooie dingen mee, soms heb ik het ook wel een beetje moeilijk en dan moet ik ook weer even nadenken, mezelf uiten en opladen. Maar dat is ook wat ons menselijk maakt. Ook een artiest is gewoon een mens. Ik vind het belangrijk om dingen naar buiten te brengen die echt zijn en die gemeend zijn. Ik hou niet van nepperij. Dingen moeten met gevoel en uit je hart komen vind ik. Dat maakt een artiest echt een artiest. Een artiest heeft een eigen stijl, stem, mening en manier van doen en laten. Ik vind het ook top als ik berichten krijg op mijn blog posts waarin mensen vertellen dat ze het leuk vinden dat ik het ook over de mindere dingen heb en dat ik ook hele persoonlijke dingen deel. Ik vind het tof dat velen mij begrijpen en zo meeleven met mij. Dankjulliewel! Liever wacht ik even tot ik iets post wat gewoon gemeend is in plaats van dat ik dingen ga posten alleen maar om actief te zijn online. Dat gaat toch na een tijd vervelen en ik wil ook niet dat mijn site vol staat met dingen waar ik niet tevreden mee ben.

Ik heb het echt van me af kunnen schrijven nu en ik voel me nu echt stukken beter. Mijn man is zo lief! Gisteren vertelde ik hem waarmee ik zat en hij begreep me helemaal en wist me ook goed gerust te stellen. Ik weet dat ik me soms te druk maak. Echt drukker dan nodig is en dat we geduldig moeten zijn. We willen een hoop, maar dat komt allemaal wel. We moeten het tijd geven en even serieus, we zijn pas twee maandjes thuis met ons kindje! Het is allemaal echt nog heel vers.

Mentaal gebeurd er echt zoveel met een vrouw na een bevalling. Ik wist niet waar die dip nu ineens vandaan kwam. Ik dacht, voel ik me nou echt ineens te oud? 28 is nog hartstikke jong. Dat was dus echt niet het geval. Zeker niet met een echtgenoot die ouder is dan mensen normaal gewent zijn. Wij schelen 13 jaar. Ik voel me gewoon nog een jong blaadje hoor haha! Dus dat was het niet. Had ik dan spijt dat ik nu al moeder ben? Zeker weten niet! Ik ben zo dolgelukkig met ons kindje en een echt gezin worden met me man was echt een wens van mij. Het is echt het mooiste wat me is overkomen. Had ik nog meer willen doen voordat ik moeder werd? Nee, ik heb zo ontzettend veel bereikt waar ik trots op ben. Echt veel dromen van mij zijn uitgekomen. Ik heb echt zo veel mogen bereiken in die 28 jaren, sommige mensen lukt dat een hele leven lang niet. Het is niet voor iedereen weggelegd. Dus ook dat verklaarde die dip niet. Maar nu weet ik dus wel wat het is en waarom ik me ook even afzonder van mensen en bepaalde dingen.

Echt afleiding heb ik ook nog niet. Ik werk wel alweer één dag in de week en ik ga ook regelmatig op visite of shoppen of trainen samen met me gezinnetje. Ook begin ik langzaamaan mijn muziek- en modellen- carrière op te pakken. Maar het is wel een wereld van verschil met wat ik gewent was te doen voor de zwangerschap en nu. Ik ben zeker nog niet de oude. Het duurt wel bijna een jaar voordat moeders die pas bevallen zijn weer echt de oude zijn. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Die flinke dosis hormonen die doen goed hun werk en die weten hoe ze vrouwen moeten laten flippen. Zoals ik in vorige blogs al zei, er is zoveel wat je te wachten staat na een bevalling! Dingen die ze je niet vertellen en dingen die niemand dus eigenlijk verwacht en dingen waar eigenlijk niemand op zit te wachten. Toch hoort het er echt bij en het maakt je wel vele malen sterker. Ik heb nu af en toe ineens een kracht waarvan ik niet eens wist dat ik die had!

Ik sta er gelukkig niet alleen voor, er zijn moeders of vaders die er wel helemaal alleen voor staan. Echt onvoorstelbaar denk ik soms. En dan klaag ik? Haha. Ik heb eigenlijk echt geen reden om te klagen. Mijn lieve man doet ook zo ontzettend veel in huis. Hij heeft een fulltime baan maar helpt ook nog eens met het huishouden (uit zichzelf) en houd zich ook ontzettend veel bezig met ons dochtertje en hij klaagt zowat nooit! Ik bof met zo een wereldvent. Ik ben blij dat ik me hier kan uiten en ook als ik met hem ben. Dat lucht echt op.

Nou ik hoop niet dat je schrikt van zo een heftig blogje. Ik geniet naast deze kwaaltjes ook nog steeds ontzettend van elke dag die me gegund is met mijn geliefden. Het is alleen nog steeds even wennen. Het wennen duurt alleen wat langer dat ik gedacht had. Maar het komt allemaal wel! Ik ben allang blij dat ik weet wat me dwarszat, nu kan ik er specifieker naar kijken en zo kan ik dus ook kijken wat ik allemaal kan aanpassen en veranderen er aan.

Als er nog tips zijn, dan hoor ik ze graag van je! Bedankt voor het lezen!

Ook wil ik jullie ondanks alles toch nog bedanken voor alle lieve felicitaties, het was erg overweldigend. Soms zie je door de bomen het bos niet meer. Het was heel lief en ik heb ze vandaag allemaal pas echt op mijn gemak bekeken en doorgelezen. Veel mensen hadden ook allemaal foto’s van mij bewerkt en collages gemaakt enzo. Echt lief dat daar tijd voor genomen word. Ik heb er vandaag echt van genoten. Bedankt.

Nu ik zo opgelucht ben en me beter voel ben ik van plan vrijdag lekker los te gaan! Mijn moeder word dan 60 en we geven een feestje in een zaal. Ik heb er zo veel zin in!

IMG_0231

IMG_0236

Haha. Arohi en mijn broer. Ze heeft echt heel veel gezichtstrekjes van me broer.

Arohi maakt het trouwens goed! Ze groeit ontzettend goed en maakt al veel geluidjes. Ze lijkt nu al te willen communiceren.  Ze zegt vaak: “Aboeeee”.. haha. Ze is ook heel erg vrolijk en lacht heel de dag door. Wat is zo tof vind is dat ze ook echt een doorzettertje is. Als we haar op haar buikje leggen, drukt ze zich helemaal op. Ze gaat door tot ze helemaal overeind is en om haar heen kan kijken. Het is echt geweldig dat ze nu de hele nacht doorslaapt. Zo hebben wij nu eindelijk ook een beetje een normale nachtrust. Ook mijn herstel vordert. Ik heb gelukkig niet superveel last meer van naweeën. Ook ben ik weer begonnen met yoga en meditatie en ik train ook alweer een beetje. Zo ga ik af en toe naar buiten met mijn man om te joggen. Heerlijk!

Laat me zeker even weten wat je van deze blog vond!

Liefs, Sadhana

BLOG: Arohi is verkozen tot “Baby van de maand” door het Maasstad Ziekenhuis

P1000589

P1000578

Hahaha! Ons kleintje weet ons vanaf het begin al supertrots te maken. Meteen na de geboorte werden haar reflexen, ademhaling en stembanden getest. Ze deed het zo goed dat ze een negen en twee tienen scoorde! Ik kreeg na de bevalling een aantal enveloppen van het ziekenhuis in me hand gedrukt met allemaal informatie en daar zat ook een foldertje bij waarin je je pasgeboren baby kon aanmelden voor een “Baby van de maand” verkiezing die het Maasstad ziekenhuis organiseert.

P1000634

Voor ons is Arohi sowieso de leukste en wat zou het leuk zijn als ze gekozen zou worden door het ziekenhuis. Ik heb me een weekje later aangemeld en kreeg weer een weekje later het volgende e-mailtje.

‘Goedemorgen Sadhana,

Allereerst van harte gefeliciteerd met de geboorte van jullie dochter Arohi. Jullie dochter is de baby van de maand januari, gefeliciteerd! We zullen haar foto en jouw verhaal op onze website en social media kanalen plaatsen. Ook zullen we haar foto in de wachtkamer van de gynaecologie op het televisiescherm plaatsen.

Graag ontvang ik jullie adres om een klein kadootje toe te sturen aan Arohi.

Hartelijke groet,

Deborah’

Hoe leuk is dit? Haha. En inderdaad, op de website stond al meteen dat ze gekozen was en ook op Facebook werd het bericht al meteen gedeeld en ontzettend vaak geliked. De reacties waren ook super. Ik las ‘Arohi is al eerder een BN’er dan haar moeder’ en ‘Baby van de maand?  Baby van het jaar zal je bedoelen’ haha en nog veel meer andere leuke reacties.

P1000626

P1000628

P1000629

Het cadeautje wat we kregen was een mega schattige knuffelbeertje genaamd Panda Maas. Bedankt Maasstad en bedankt lieve mensen voor de leuke reacties! We zijn zoooo verwent met cadeaus. Het begon al tijdens de babyshower. Echt veel kleertjes, sieraden, speelgoed.. noem maar op! Van haar nani (oma, mijn moeder) heeft ze haar eerste gouden sieraad gekregen! ❤

Ik ben een trotse mama. Ik hoop dat mijn meisje het altijd zo goed zal blijven doen en gun haar het allerbeste. Ik hoop dat ze net als mij ook altijd achter haar dromen aan zal gaan en zal bereiken wat ze wilt zonder op te geven. Wat wij als ouders kunnen doen is een voorbeeld zijn en haar aansporen om altijd zo veel mogelijk uit het leven te halen. Er zijn zo oneindig veel mogelijkheden om dingen te bereiken! Motivatie en inspiratie zijn erg belangrijk, vandaar dat wij dat moeten stimuleren. Soms vergeten ouders hoeveel effect ze op hun kinderen hebben en hoe belangrijk de opvoeding is. Een goede basis heb je nodig om uiteindelijk zelf op eigen benen te kunnen staan. Nu ik zelf ouder ben besef ik pas echt wat mijn ouders allemaal wel niet voor mij hebben gedaan. Ze hebben veel voor mij opgeofferd, ze hebben mij en mijn broer en zus altijd op de eerste plek gezet. Ze zijn altijd goede voorbeelden voor ons geweest en wilden altijd alleen maar het beste voor ons. Soms werd ik boos als ik mijn zin niet kreeg, maar nu begrijp ik dat ze me vaak wilden behoeden voor bepaalde dingen. Als ouder kan je niet voorzichtig genoeg zijn. Natuurlijk moet je je kind op een gegeven moment ook loslaten en wat vrijheid geven, maar ik begrijp dat het erg moeilijk is. De gedachte alleen is al moeilijk genoeg. Je weet dat ze moeten leren om te vallen, zodat ze zelf kunnen opstaan. Toch wil je dat je kind zo min mogelijk pijn, teleurstelling of verdriet voelt. Maar ja, zonder verdriet zouden we geen vreugde kennen. Zonder pijn zouden we geen geluk kennen. Zonder negativiteit zouden we geen positiviteit kennen. Zonder het één kan het ander niet bestaan. (Yin-Yang) Ieder persoon moet deze dingen ervaren om te kunnen leven en om kennis op te doen. Voorlopig moet ik nog maar niet te ver vooruit kijken haha. Ik vind het grappig dat mijn man soms tegen Arohi praat en dan zegt: ‘Ik zeg je nu alvast, je gaat niet uit voor je 21e en als ik zeg je moet om 01:00 uur thuis zijn, dan bedoel ik ook 01:00 uur en geen minuut later!’ Hahaha dan zie je haar heel aandachtig luisteren en kijken met die glinsterende oogjes.

Er volgt gauw weer een blog! Leuk dat het zo goed in de smaak valt, mijn bezoekersaantal hier op mijn website is flink gestegen.

Bedankt voor het lezen.

Liefs, Sadhana.

BLOG: Hoe bevalt het na de bevalling?

P1000435

Ahhhh! Twee weekjes oud alweer. Ik ben zo verliefd op me mooie, stoere meissie! Ze doet het echt goed, ze groeit goed, eet goed, slaapt goed en is echt helemaal niet moeilijk. We hebben nog niet eens een traantje op haar gezicht gezien, ze huilt echt nauwelijks en ze is lekker vrolijk. Ze lacht veel! Zelfs toen ze haar hielprikje kreeg gaf ze geen kick. Het is zo leuk om te zien hoe aandachtig ze luistert als je wat zegt en alles aandachtig bekijkt. Ze is nu van alles aan het ontdekken. Er is een hele nieuwe wereld voor haar opengegaan en die bewonderd ze aandachtig met haar grote, twinkelende oogjes.

Image3

Op mijn vorige blog heb ik waanzinnig veel reacties ontvangen. Ik heb mensen serieus echt emotioneel gemaakt ermee, ik las vaak dat sommige moesten huilen of een brok in hun keel kregen. Ik had geen idee dat mensen zo met me mee leven en mee voelen. Één persoon vertelde dat ze het verhaal voorgelezen had aan haar vriend, ééntje vertelde dat ze niet hield van blogs maar dat ze mijne met plezier heeft gelezen. Ook las ik dat ik was gespot op de spoedafdeling door mensen die mij volgen op de dag dat we naar het ziekenhuis gingen om te bevallen. Haha, super leuk!

Ik had beloofd om gauw weer een nieuwe blog te plaatsen met het vervolg op de vorige blog. Bij deze dus, veel leesplezier!

Dat onze hele leven zou veranderen na de komst van een kindje wisten mijn man en ik maar al te goed. We hebben echt naar dit moment toegeleefd. We hebben geprobeerd om zo veel en goed mogelijk voorbereid te zijn. Toch kan je niet genoeg voorbereid zijn, zeker niet als je voor het eerst een ouder word. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: wat komt er een hoop bij kijken zeg. Van papierwerk tot poepluiers, van kraamvisite tot kolven, van geboortekaartjes tot gemberdrankjes en nog veel meer.

P1000350

P1000353

P1000352 2

De kaartjes heb ik zelf gekozen en aangepast. Ik heb zelf de indeling gemaakt, de kleurtjes gekozen, het versje van internet geplukt maar flink aangepast en haar naam in Hindi opgezocht en op het kaartje geplaatst. Het is wel fijn dat je bij de meeste bedrijven een proefontwerp kan bestellen en thuis kan laten bezorgen. Dit had ik al voor de geboorte gedaan en ik was er zeer tevreden mee. Zo hoefde ik na de geboorte alleen nog een paar gegevens aan te passen (zoals de geboortedatum, gewicht en lengte, want die weet je van te voren natuurlijk nog niet) en te versturen.

Het is een hele opluchting om de bevalling achter de rug te hebben. Het is echt fijn om eindelijk het gezichtje van je eigen creatie te zien, het is fijn om haar stemmetje te horen en haar te ruiken en echt vast te houden. Zeker nadat ik tijdens de zwangerschap heel de tijd fantaseerde over die dingen. ‘Hoe zou het nou zijn? Hoe zou zij nou zijn? Hoe zou het voelen?’ Nu weet ik het!

Veel mensen (waaronder ik) zullen gedacht hebben dat na de bevalling het zware allemaal voorbij is. Bij sommigen zal dat ook wel zeker zo zijn, maar bij de meeste moeders die ik heb gesproken was dat niet zo. Het lijkt alsof het na de bevalling allemaal mee zal vallen. Je hebt het allermooiste in je handen en je kan lekker bijkomen, rusten en genieten. Haha, na de bevalling gaat het bikkelen gewoon nog eventjes genadeloos door heb ik gemerkt. Zoals ik in mijn vorige blog vertelde keken mijn man Aniel en ik erg uit naar het geboortehotel. Lekker met zijn drietjes als kersverse gezin bijkomen op een plek waar we tot rust kunnen komen, waar we genoeg toezicht hebben en zelfs visite mogen ontvangen.

Nadat onze familie s’nachts na de bevalling het prinsesje bewonderd had vertelde de verpleegster me dat ze één voorwaarde hadden. Ik mocht pas naar het geboortehotel als ik zelfstandig zou kunnen plassen. Zo niet, dan zou ik moeten overnachten in het ziekenhuis en Aniel mocht dan niet blijven. ‘Huh?’ Ik schrok even. Ten eerste, hoe bedoel je zelfstandig plassen? Dat zal toch niet zo moeilijk zijn? Maar ja, mijn lichaam was natuurlijk nog aardig verdoofd door de ruggenprik. Ten tweede, niemand had me van te voren verteld dat ze dat als voorwaarde hadden en wat als ik inderdaad niet zou kunnen plassen, dan zou ik zonder Aniel daar moeten blijven. Dat zouden we allebei niet leuk vinden. Ook hij wilde natuurlijk het allerliefst bij zijn pasgeboren dochter zijn. Ik wilde ook het liefst samen met hem en mijn dochter zijn, zeker na zo een zware en tegelijkertijd bijzondere dag. Ik maakte me even angstig voor niets bedacht ik me gauw. Tuurlijk kan ik wel plassen, ik zal het kostte wat het kost bewijzen! Ik kon niet wachten om naar het hotel te gaan. Eerst mocht ik gaan douchen en daar mocht ik meteen even bewijzen dat ik het kon haha. Ik kwam overeind en stond op. Ik werd meteen licht in mijn hoofd. Ik voelde me heel zwak. Mijn lichaam had natuurlijk een hoop meegemaakt. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal had ik veel meegemaakt. Het was duidelijk dat mijn lichaam echt moest herstellen en rust nodig had. Ik stond op en liep richting de douche. Ik had het warm en koud tegelijk, heel vaag. De verpleegster keek toe. Ik wilde flink zijn en ik zag voor me hoe we als gezinnetje straks in het hotel zouden zitten, dat gaf kracht. Ik liep, stapte onder de douche en friste mezelf op. Lekker dit! Niet makkelijk, maar wel even lekker na zoveel zweet, bloed en na zoveel uur plat gelegen te hebben. Het was gelukt! Ik was echt blij. Om 4 uur s’nachts werden we opgehaald door een andere verpleegster, die begeleide ons naar het hotel. We konden binnendoor vanuit het ziekenhuis richting onze kamer gaan in het geboortehotel. Ik had mijn meisje vast en zat in een rolstoel terwijl er allemaal tassen vol met kleding die ik ingepakt had om me heen hing. Ook sleepten we een bos ballonnen en een reuze knuffelbeer mee die onze familie ons cadeau gedaan had een paar uurtjes geleden.

P1000207

P1000208
We zijn echt verwent met mooie cadeautjes.

We kwamen binnen en waren tevreden met de kamer. We waren ontzettend moe. Arohi werd in haar bedje gelegd en wij genoten nog even na in stilte vol ongeloof. Zo onwerkelijk allemaal! De kraamverzorgster zou ons komen wekken over twee uurtjes. Half 7 in de ochtend dus. Gauw maar even proberen te slapen dachten we. Voor we in bed stapten werden we al gewekt, haha niet letterlijk maar zo voelde dat dan. Geen van beiden hebben we echt gerust en ik voelde hoe de verdoving ook zo goed als uitgewerkt was. Auch, dat was allemaal erg gevoelig. Elke beweging die ik maakte was gevoelig. Ik had ook hechtingen daar beneden (zoals de meeste vrouwen krijgen na de bevalling doordat ze ingeknipt worden of uitscheuren, tenzij je een gat ten grootte van een meloen hebt daarzo).. Nu voelde ik pas echt wat mijn lichaam had meegemaakt. Pijnlijk! De baarmoeder zit ook nog lang niet goed op zijn plek en ik was nog steeds wel duizelig af en toe. Een vrouw verliest natuurlijk ook aardig wat bloed tijdens een bevalling. Ik keek even naar ons wondertje en jep, het was nog steeds onwerkelijk allemaal. Het voelt alsof je spaced door drugs, omdat je ook al zo lang wakker bent geweest zonder echt gerust te hebben tussendoor. Daarom is het besef er ook nog niet. Veel dingen gaan langs je heen. Je kan niet echt helder nadenken. Ik maakte me een beetje zorgen dat Arohi nog niet wilde drinken, maar werd al gauw gerustgesteld. Een baby heeft 24 uur na de bevalling nog reserves (voldoende voeding) in haar maagje die ze via mijn lichaam heeft gehad, dus het was volkomen normaal gelukkig.

P1000201

Het kraamhotel was echt leuk, knus, rustgevend en mooi. We hadden echt een prachtige uitzicht, we zaten namelijk lekker hoog in een kamer op de vierde verdieping. We konden lekker ontbijt, lunch en avondeten bestellen en dat deden we ook. De eerste dag at ik een gerecht met lekker mals gekruide lamsvlees en de volgende dag had ik een lekkere visschotel. Mijn man vond de eerste dag de Indische schotel zo lekker dat hij die de tweede dag ook nam. We hadden er bewust voor gekozen om het kraamhotel te nemen omdat we daar ook visite konden ontvangen. Wel fijn, beter dan thuis meteen na zo een heftige gebeurtenis. Thuis zou heel het huis op zijn kop staan. Hier in het hotel hadden we automaten met koffie en andere warme dranken, ook kwam er regelmatig iemand langs die vroeg of we wat anders wilden drinken. Beschuitjes met roze/witte muisjes kregen we ook voor ons en voor onze kraambezoek. Om de zoveel uur kwam er een verpleegster om mijn en Arohi’s temperatuur op te nemen. Ze checkten ook haar luier en vulden haar kruikjes opnieuw met heet water als die afgekoeld waren. Het was fijn dat we zoveel hulp kregen, wel elke keer weer van een andere verpleegster.

En toen begon het. Haha. Toen kwam ik er achter. Borstvoeding. Wat een vak apart zeg! Voor de bevalling word het heel makkelijk geroepen. ‘Ik ga mijn kindje borstvoeding geven.’ Toch weten vele aanstaande moeders volgens mij niet dat het echt niet niks is en ook niet meevalt. Eerst volgen de naweeën, denk je eindelijk van de pijn af te zijn dan voel je ineens weer naweeën tijdens de borstvoeding. En een kindje aanleggen is ook een kunst. In het begin leek het alsof iemand aan het kauwen was op.. Juist ja. Haha. Toevallig had ik me ingeschreven voor een borstvoedingsvoorlichtingsavond, maar deze bleek precies op de dag van de bevalling te zijn! Dus ja, daar had ik niet veel aan. Ik wist niet dat de melkproductie eerst op gang moet komen en dat je dit om de zoveel tijd moet stimuleren. Omdat er elke keer andere verplegers in het hotel waren kreeg ik dat ook niet mee. Als je dat niet doet en niet zorgt dat de voeding er regelmatig uitkomt dan spaart het zich op. En ja hoor, dat was het geval bij mij! Stuwing heet dat. Ineens had ik cup dubbel F ofzo en damn, het leek net alsof ik een foute chirurgische ingreep achter de rug had. Het was zo pijnlijk, het voelde gekneusd! Arohi kreeg af en toe bijvoeding, dus flesvoeding. Dit was wel van belang, want zo wisten we in ieder geval zeker dat ze voeding binnenkreeg. Bij borstvoeding weet je niet zeker of ze wel wat binnen krijgt en hoeveel dat dan is, tenzij je kolft! Met een kolfapparaat kan je de voeding er dus “uitmelken” en dan via een flesje toedienen bij je baby en je kan het een tijdje bewaren in de koelkast of vriezer. Dat doe ik nu en het is echt een goede oplossing. Er zitten veel voordelen aan borstvoeding. Het schijnt allemaal veel beter en gezonder te zijn voor je kindje. Het zit vol met afweerstoffen en zo heeft je kindje een kleinere kans op ziektes, infecties en allergieën.  Ik bleef daarom toch proberen om haar goed aan te leggen, maar nadat het echt pijn bleef doen ben ik gaan kolven. Zo krijgt ze het toch nog binnen en zo ben ik nu in ieder geval van de pijn af. Ik geef overdag de borstvoeding en s’nachts Nutrilon flesvoeding.

Inmiddels zit ik thuis. De dagen zijn voorbij gevlogen. De slapeloze nachten beginnen nu te wennen. Het geboortehotel was heerlijk. Na drie overnachtingen daar gingen we naar huis, ook daar keken we naar uit. Lekker weer thuis zijn in onze oude, vertrouwde omgeving. Even kijken of we alles weer kunnen oppakken en even kijken wat Arohi van (nu ook) haar huis vind.

P1000056

P1000057

P1000060

P1000061

P1000069

P1000071

P1000072

De eerste paar dagen had ik een kraamhulp thuis, echt een hele lieve vrouw genaamd Esther. Ik kon goed met haar praten en ze gaf echt veel goede advies. Ze deed veel in huis en stelde me ontzettend gerust als ik me ongerust maakte om bepaalde dingen. Zo is het huisje waar we in wonen best klein en het tocht enorm (we hebben hem al een tijdje te koop staan). Als beginnende moeder is het normaal om je veel zorgen te maken. Eigenlijk blijft het normaal, niet alleen als beginnende moeder, volgens mij zal een echte moeder die veel van haar kind(eren) houd zich altijd wel zorgen maken. Maar als je er net bij komt kijken en als alles dus nog nieuw voor je is, dan maak je je druk om de kleinste en gekste dingetjes. Ook zijn de hormonen vaak na de bevalling ook nog op hol geslagen. Bij mij is dat zeker het geval, erger dan tijdens de zwangerschap zelf. Tijdens de zwangerschap merkte ik er weinig van. Maar nu… Oehhh. Als iemand anders me  advies wilt geven over het opvoeden van me kind en ik denk er anders over of ik wil het anders aanpakken, dan kan ik gauw op me teentjes getrapt zijn. Ook al krijg je soms advies van moeders die al heel lang en best veel kinderen (goed) opgevoed hebben, toch denk je het soms beter te weten. Waarom? Je maakt je eigen kindje tijdens de geboorte mee en ook haar controles en haar voedings- en slaap- patroon. Het is gek, maar in korte tijd is je band al zo hecht (volgens mij begint dat al vanaf het moment dat je zwanger word), dat het echt voelt alsof je het echt beter weet. Jij kent je kindje het beste en je wilt ook het beste voor hem/haar, toch? In de loop der jaren is er veel veranderd. Elk kindje is ook anders, dus niet elke opvoeding werkt. Ik luisterde dus vooral naar mijn gevoel en ook veel naar de kraamhulp omdat ze Arohi toch een paar dagen achter elkaar meegemaakt heeft en nauwkeurig op alles lette. Natuurlijk heb ik wel wat tips aangenomen van mensen die ik vertrouw en die erg dichtbij mij en mijn man staan zoals mijn moeder (duh), schoonmoeder, zus en zussen van mijn man. Ik kreeg ook tips over hoe mijn lichaam het snelst zou kunnen herstellen. Gemberdrankjes en bruin bier werden vooral aangeraden. Verder vond ik het echt het fijnste om zelf te proberen alles te doen. Ik kreeg veel hulp aangeboden, maar op een gegeven moment wil je het toch proberen. Kijken of je het wel aan kan. Dat is het hele moederschap toch? Goed voor je kind zorgen en daarnaast ook weer oppakken wat bij je leven hoort. Ik wilde dat zo snel mogelijk kunnen. Het had voorrang voor mij omdat ik wilde weten van me zelf dat ik het aankan. Als je dat een beetje onder de knie hebt (en dat lukt eigenlijk alleen wanneer mensen je een beetje met rust laten en je je ding laten doen) dan kan je pas opgelucht adem halen. Je moet je wel even in het begin door de pijn heen bikkelen. Overeind komen, zitten, lang staan en lopen waren ook erg pijnlijk. Zeker als je helemaal geen verdoving meer hebt en niet veel aan rusten toe komt.

P1000335
De was stapelt zich nu nog sneller op dan voorheen. Je moet goed opletten dat je geen mini sokjes kwijtraakt in de wasmachine haha.
P1000358

P1000361

P1000326

De eerste paar dagen kregen we eten van onze ouders, wat heerlijk was. Na enkele dagen wilde ik het toch weer zelf oppakken en dat lukte allemaal aardig. Als Arohi gedronken heeft valt ze gauw in slaap, dan kan ik dus even snel me ding doen terwijl ik wel alert blijf natuurlijk.

Één van de leukste dingen was het eerste wandelingetje buiten van Arohi samen met mama en papa. Nadat de kraamhulp haar helemaal had ingepakt en haar temperatuur had gecontroleerd mochten we even een rondje gaan lopen. Ook voor mij was het eventjes wennen, ik was ook al een weekje niet meer naar buiten geweest en ik was benieuwd of ik al een afstandje kon lopen. Mijn man en ik genoten heel erg van zo iets simpels. Het gaf echt een soort van voldoening vertelde Aniel later. Het was lekker om eventjes helemaal alleen als gezinnetje iets anders te doen dan de dingen die dagelijks standaard moeten gebeuren. Het gaf ons een heel kalm en rustgevend gevoel. Ik hield het goed vol om te lopen, alleen was het na een half uurtje wel weer mooi geweest. Ons prinsesje vond het ook lekker. Ze gaf weer geen kickje, ze vond het allemaal prima haha.

P1000270

P1000271

P1000272

P1000279

P1000286

Nu zijn we alweer twee weken verder. Ik knap aardig op, mijn lichaam is nog steeds herstellende. Het besef is er nu wel echt. Ik ben een echte mama. Aniel is een echte papa. We zijn ouders! We hebben een kindje. We zijn een gezin. Wat voelt het goed allemaal nu. We zitten lekker in het ritme. Het begint te wennen. Er zijn een paar dingen die me zo blij gemaakt hebben. Wat is het fijn om weer lekker op mijn buik te kunnen slapen als rasechte buikslaper! En oohhh wat is het heerlijk om niet elke vijf minuten te verlangen naar een toilet om te plassen haha. Ik heb geen megabuik meer die in de weg zit. Ik kan weer normaal me sokken aantrekken en normaal bukken! Mijn zwangerschap is nu echt achter de rug!

P1000462

Dus zo voelt ultiem geluk. Mooier dan reizen, mooier dan op het podium staan voor een uitverkocht publiek, mooier dan wat dan ook. Mijn gezinnetje ❤

De volgende keer meer! Ben weer erg benieuwd naar jullie reacties.

Liefs, Sadhana

BLOG: Mijn dochter Arohi Himani Chotkoe is geboren!

P1000261

Het mooiste van het mooiste is mij overkomen! Van al mijn dromen die werkelijkheid zijn geworden, is dit ongetwijfeld de allermooiste! Mijn dochter Arohi (muziektoon) Himani (godin, zo wit als de sneeuw van de Himalayas) Chotkoe is op 12 januari geboren in de nacht! Ze is ZO bijzonder, mooi, lief, prachtig, schattig, onschuldig, leuk en verslavend. Ik kan me nu al geen leven meer zonder haar voorstellen. Ze is nu pas één weekje oud. Het bizarre is, na de bevalling kom je thuis en het leven gaat gewoon verder. Alleen het verschil is: ineens ben je een gezinnetje. Ineens is je leven compleet veranderd! Een kindje brengt ontzettend veel moois met zich mee, maar ook een hoop verantwoordelijkheid. Maar dan ook echt een hoop. Zeg maar toedeloe nachtrust. Hahaha. Even serieus, de eerste week hebben mijn man er ik niet langer dan 2 uurtjes achter elkaar kunnen slapen. Gelukkig hebben we geen huilbaby. Maar als ze honger heeft laat ze wel even een kreetje horen. Als je haar in haar wiegje legt ook soms, ze word liever vastgehouden door ons. Je moet heel de tijd alert blijven met zo een kleintje in huis. Vooral de eerste paar nachten, dan kijk je bij elk geluidje op. Zelfs als je niks hoort blijf je maar checken of je kindje wel goed ligt en dat ze goed ademt en niet met haar hoofdje onder de dekens ligt. Je checkt of haar temperatuur wel in orde is. Heeft ze het nou warm of koud? Klopt haar kleurtje nog wel? Het is echt maf hoe bezorgd je soms uit het niets wordt. Nu begrijp ik echt waarom mijn moeder zich altijd zoveel zorgen maakt om mij of mijn broer en zus, tot op de dag van vandaag nog. Wat ik echt NIET begrijp is dat sommige ouders geen omkijken hebben naar hun kind of kinderen.

P1000244

P1000248

Ik ga niet liegen. De bevalling was echt zwaar! Het is het pijnlijkste wat ik ooit heb meegemaakt. De verhalen kloppen echt, een bevalling is echt serieus SUPER heftig. Dat een vrouw zo veel pijn aan kan! Mocht je zwanger zijn of zwanger willen worden, dan wil ik je niet afschrikken. Elke bevalling is anders. Bij sommige mensen duurt het niet lang en is het helemaal niet zo heftig. Het schijnt vooral mee te vallen als je al een kindje op de wereld gezet hebt. Toch is het ook echt waar wat ze zeggen, heel cliché.. maar als je eenmaal je kindje in je armen hebt, dan voel je alleen maar geluk en blijdschap. Je vergeet alle pijn. Het goede gevoel overtreft het pijnlijke. Bij mij waren vooral de onsluitingsweeën echt dodelijk.

Mijn vliezen braken op 11 januari om 6 uur in de ochtend, 2 weken eerder dan mijn de uitgerekende datum. Ik herkende het gevoel meteen en ik zat meteen rechtop in mijn bed, ik zei ‘mijn water is gebroken…!’ en ik keek mijn man Aniel met grote ogen aan. Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik was gelijk enthousiast en ook geschrokken. ‘EINDELIJK’ dacht ik. ‘Nu gaat het dus echt beginnen!’ Vanaf 37 weken mag je al bevallen. Ik was 38 weken, ik kon ook echt niet wachten meer. Ik had ook al het gevoel dat ze iets eerder zou komen. Gelukkig had ik in mijn kraampakket een matrasbeschermer gekregen via de verzekering. We hadden namelijk net goed geïnvesteerd in een nieuwe matras. Het is een hoop vruchtwater wat er uit kwam en dat ging ook de hele dag door, je baby’tje maakt het namelijk ook aan in je buik. Mijn man belde de verloskundige terwijl ik onder de douche sprong. Er ging van alles in mijn hoofd. De vluchttassen waren al ingepakt voor dit moment. Toch zijn er nog dingen die je extra wilt meenemen op het laatste moment. We zouden in het ziekenhuis bevallen en daarna nog een paar dagen in het geboortehotel Maasstad van Rotterdam verblijven. Gek, het voelde als een klein uitje, een mini-vakantietje. We verheugden ons er al een tijdje op. De verloskundige vertelde ons telefonisch dat we nog even moesten wachten op de weeën. Bij de meeste vrouwen beginnen de weeën eerst en dan breken de vliezen meestal. Bij ongeveer 10% van de vrouwen is het andersom. De verloskundige zei dat het wel 24 uur kon duren voor de weeën zouden komen, zo niet dan zouden ze het moeten opwekken. Je kindje mag niet te lang zonder het beschermende vruchtwater zitten en er kunnen infecties ontstaan. Toen ik dat hoorde dacht ik, ooh. Het kan dus nog wel even duren. Misschien ga ik het dus pas morgen ochtend voelen. Ik kon nog kalm blijven en ik zei tegen mijn man dat hij kon gaan werken en dat ik hem zou bellen of appen als ik de weeën zou voelen. Hij wilde in de eerste instantie niet gaan en ook onze ouders zeiden dat hij maar beter in de buurt kon blijven. Gelukkig werkt hij niet ver van huis dus hij is toch gegaan. Ik installeerde me zelf op de bank nadat ik van alles klaar had gezet om mee te nemen en nadat ik me toch even had opgemaakt haha. Ik bekeek een paar filmpjes op YouTube over het opvangen van weeën. Ik weet van mezelf dat ik een hele hoge pijngrens heb en dat ik geregeld mediteer. ‘Als er iemand is die zo een bevalling aan kan, dan ben ik het wel.’ Zo dacht ik er over.. Ook heb ik de gehele zwangerschap gedaan wat ik wilde en ik heb nauwelijks stilgezeten. Ik ben getrouwd, ben nog in de achtbaan geweest (in het begin van de zwangerschap dan), ik ben gaan touren met mijn band in Suriname (toen ik 5 maanden was), ik heb nog een videoclip opgenomen, ik heb nog fotoshoots gedaan, ik heb flink gedanst, ik heb op hakken gelopen, ik heb zelfs nog een paar keer gerent voor de bus! Haha. Ik dacht, ‘het kindje voelt wat ik voel, dus ik kan liever mezelf zijn en lekker genieten toch?’ Er word vaak gezegd dat als je fit bent tijdens je zwangerschap, dat je bevalling ook zal meevallen. NOU, als dit meeviel, dat wil ik het niet meemaken als het niet meevalt haha.

Rond half 11 begon ik ineens wat pijntjes te voelen. Het was nog niet heftig, maar het kwam wel met regelmaat terug. Ik had mijn ouders, schoonouders en de zussen en broers van mijn man en mij al ingelicht. Ook die waren helemaal nerveus. Ik had contact met mijn zus via de app en vroeg of dit al weeën waren wat ik voelde. ‘JA’ zei ze! ‘Schrijf op hoe lang de pijn duurt en na hoe lang het terug komt.’ Dat deed ik. Rond 12 uur kwam het steeds sneller en de pijn werd ook iets heftiger. Ik lichtte mijn man in en die kwam meteen naar huis. We spraken de verloskundige aan de telefoon en die liet weten dat ze rond half 3 even een kijkje zou komen nemen. Spannend! Zoals afgesproken was ze er om half 3. Ik had 2 cm ontsluiting. Bij 10 mag je de bevalling doen. Ze berekende dat het ongeveer een uurtje per centimeter zou duren bij mij. Dus als het goed was zou ik pas om half 11 in de avond volledige ontsluiting hebben. Na een tijdje werd de pijn echt heftig dat ik echt op mijn ademhaling moest letten en moest proberen kalm te blijven. Ik probeerde van alles. Rustig te blijven, veel te bewegen, dansjes te doen, tegen de muur te duwen, te douchen.. maar de pijn bleef toenemen. Ik voelde dat het allemaal sneller zou gaan dan de verloskundige dacht. Als je al te ver bent met de ontsluiting moet bevallen waar je bent en mag je niet zomaar vervoerd worden meer. Daar was ik best wel bang voor, ik wilde gewoon keurig in het ziekenhuis bevallen waar je alle controle en materialen hebt die nodig zijn. Mijn zus zei dat we konden vragen of we al eerder naar het ziekenhuis mochten, want als de pijn echt zou verergeren (en dat voorspelde ze al) dan zou het echt alles behalve fijn zijn om naar het ziekenhuis te rijden. Rond 5 uur kwam er weer een verloskundige en die voelde dat ik 3 cm ontsluiting had. Ze vertelde ons over de mogelijkheden om verdooft te worden. De ruggenprik werd het meest aangeraden en zou de scherpe kanten van de pijn wegnemen, maar er zou heel wat tijd overheen kunnen gaan voor je deze zou kunnen krijgen. Er moet namelijk eerst een hartfilmpje van mij en de baby gemaakt worden, er moet een infuus aangebracht worden, er moet besproken worden met een arts of het wel kan en mag en het is maar de vraag of de arts wel aanwezig is in het ziekenhuis dan. Als je op 7 cm zit dan mag je niet eens meer een ruggenprik. Daar schrok ik wel van. Net nadat de verloskundige weg was werd de pijn echt ontzettend intens. Ik ging nog even douchen, maar het was echt erg pijnlijk allemaal. We hadden aan haar gevraagd of we eerder naar het ziekenhuis mochten. We hadden afgesproken dat we haar daar rond 7 uur zouden ontmoeten. Maar op dat moment werd de pijn zo extreem dat ik tegen mijn man zei, kom we gaan nu. Het was half 6. We pakten onze spullen en we reden naar het ziekenhuis. ZO PIJNLIJK! Eenmaal daar aangekomen gaf ik meteen aan dat ik voor de ruggenprik wilde gaan. Nu konden ze er meteen werk van maken en dan zou het allemaal niet te laat zijn, hopelijk! Vanaf dat moment werd het bijna hells! Wat eeeeeen pijnnnnn!! Het kwam steeds sneller. Ik zat trouwens al op 6 cm ineens! Gelukkig dat mijn gevoel zei dat we moesten vertrekken en gelukkig gaf me zus het mee als tip! Ik heb zeker nog twee uren extreem pijn gehad. Op een gegeven moment komen de weeën steeds sneller. Eerst om de 5 min, dan weer om de 4, dan 3.. Steeds sneller. Een wee is nooit langer dan een minuut, maar houd wel bijna volledig een minuut aan.

Weer probeerde ik van alles. Kalm blijven, me afzetten tegen de pijn, bewegen, allerlei verschillende posities aannemen, maar het hielp allemaal weinig. ‘Schiet op met die ruggenprik!!’, dat is het enige wat er volgens mij door me heen ging. Mijn man vond het helemaal moeilijk om me zo te zien. Hij was de enige die bij de bevalling was naast de verloskundige en verplegers. Ik had echt geen behoefte aan meer mensen om me heen. Ze willen allemaal helpen, maar ze kunnen eigenlijk niks doen en de hormonen slaan echt op hol tijdens een bevalling. Je zou het liefst willen schelden en vloeken en huilen. Gelukkig kon ik me inhouden. Aniel praat gelukkig niet heel veel en hield zich een beetje op afstand zoals ik ook wilde. Hij keek toe en vertelde me dat het moeilijk was om me zo te zien. Ik trilde helemaal door de pijn en hij voelde zich echt machteloos, dat kon ik me ook goed voorstellen. Hoe lang zou dit nog duren? Ik wilde zo graag me kindje in me armen hebben en alles achter de rug hebben. Ik irriteerde me echt dood aan sommige verplegers. Ze zien je in zoveel pijn en komen dan vrolijk je hand schudden en zich voorstellen en ze stellen heel de tijd de zelfde vragen en zeggen allemaal dezelfde cliché dingen. Op dat moment denk je echt ‘rot op! Mond houden, doe gewoon je ding en ga weg.’ Na het hartfilmpje en alle poespas mocht ik ein-de-lijk de ruggenprik. En dan is het eindeloos lang wachten op de arts. Je wordt vervoerd naar een andere afdeling. Er lijkt echt geen eind aan te komen. Bij elke wee denk je, ‘oo God. Dit MOET de laatste zijn, alsjeblieft!! Straks krijg ik eindelijk een beetje verlossing.’ Maar het duurde echt lang en rond half 8 had ik eindelijk de prik, NET op het nippertje! Ik was op 7 cm en ik voelde de persweeën al, die waren echt het pijnlijkste. Het leek wel een scene uit “The Exorcist” haha, echt een uitdrijving. Ik voelde de hele tijd warmte en kou door elkaar heen, heel vreemd. Langzaamaan voelde ik de pijn verminderen. Na zoveel uren was het echt een opluchting, ik kon weer eventjes bijkomen. Ik kon weer even normaal ademen. Niet alle pijn verdwijnt, maar de scherpe kanten ervan wel. De ruggenprik is echt een aanrader. Ik voelde er trouwens niks van toen die ingebracht werd. Op het moment van die meest extreme weeën kon iemand gewoon mijn arm of been breken en ik zou het niet voelen, ZO erg overheerste die pijn van de weeën.

Half 8 had ik mijn ruggenprik en kort daarna had ik volledige ontsluiting. Eigenlijk zou ik dus mogen persen, maar het kindje moest nog ietsjes naar beneden dalen. We moesten nog even wachten. Na een paar uren lag het kindje goed, alleen ik voelde de weeën niet echt meer, ik was goed verdoofd! ‘We gaan de weeën opwekken, je moet de pijn goed voelen om te kunnen persen. De pijn is gunstig..’ werd er doodleuk gezegd. ‘OMG’ dacht ik. Maar ok, prima. ‘Ik wil nu echt me kindje!’ dacht ik. Het was 11 januari (11/1) en ik hoopte echt dat me kindje om 11 uur, of nog mooier om 1 over 11 of 11 over 11 geboren zou worden haha. Ik keek steeds op de klok en zag hoe de wijzer 11 uur passeerde. Helaas, maar maakt niet uit, het zou niet lang meer duren want ik voelde de pijn weer flink opkomen. Onze familie zat in de wachtkamer te wachten, de hele dag al. Om half 1 kwam het verlossende woord, we gaan de bevalling doen!!! ‘Wow, het is zo ver.’ Ik voelde kippenvel over me hele lijf en ik voelde een hoop kracht ineens, ik was er helemaal klaar voor. ‘Ik ga dit gewoon doen! Ik heb straks mijn wondertje vast, ik ga haar straks eindelijk zien.’ Voordat ik mocht beginnen keek ik mijn man aan en ik zei ‘Oké dan, Super Saiyan modus! nu..’ Hahah, de Dragonball Z fans onder ons zullen wel snappen wat ik daarmee bedoel. Ik moest gaan persen op de maat van de weeën. Als ik die voelde opkomen moest ik flink inademen en persen. ‘Doe alsof je moet poepen’ riep de verloskundige. Ik dacht ‘whut???’ hahaha, ik gebruikte al mijn kracht en na een paar keer persen kreeg ik een zuurstofmaskertje en ineens zag ik haar! Dat moment ging zo snel!! ALLE pijn, maar dan ook echt alle pijn verdween toen ik haar zag. Ik was echt in shock, zo onwerkelijk. Ik trok mijn maskertje af en keek mijn man vol ongeloof aan en die zag ik ook helemaal sprakeloos kijken. We hoorden haar eventjes huilen, ik kreeg haar in mijn armen en ze keek me aan. Ze lachte zelfs een beetje. Dit was echt de meest bijzondere ervaring in mijn leven. Ik zag Aniels ogen helemaal glinsteren. Hij aaide haar een paar keer, knipte de navelstreng door en genoot samen met mij van dit onwerkelijke moment. We waren nu echt papa en mama, we waren nu echt een gezinnetje. Ik kon niet wachten haar te showen aan onze familie die al zo lang aan het wachten was. Mijn man stuurde een bericht in onze familie groeps-app. ‘Arohi Himani Chotkoe is geboren!’

P1000172

P1000178

P1000177

P1000101

Het voelt zo heerlijk (alsof ik weer allemaal vlinders in mijn buik heb) om Aniel te zien genieten van ons dochtertje. Het maakt je band met je partner echt hechter. Hij zingt de hele tijd liedjes voor Arohi en ze luistert echt aandachtig als ze zijn stem hoort. Hij had een weekje vrij genomen van werk, maar moest deze week vanaf maandag helaas weer fulltime beginnen met werken. Super knap hoe hij dat volhoud met zo weinig slaap. Gelukkig laat hij niet alles aan mij over en verschoont haar ook en staat ook op midden in de nacht als ze wakker word om haar weer in slaap te sussen of te voeden. Dit bewijst allemaal nogmaals dat hij echt de liefde van mijn leven is. Het is echt een papa nu en doet alles voor ons! ❤

20160113_101926
Papa helemaal in de wolken.

Wat er daarna gebeurde is nog een hele hoop!! Het is echt een hele hoop wat een vrouw daarna nog meemaakt waar bijna niemand op voorbereid is of waar bijna nooit over gesproken word. Bekijk hieronder alvast een fotocollectie sneak peek. In de volgende blog zal ik je vertellen over de periode na de bevalling. Bedankt voor het lezen en bedankt voor alle felicitaties. Arohi heeft op haar eerste foto meer dan 3000 likes ontvangen op Facebook alleen al en op de 2e al bijna 3000. Echt bizar haha. Mijn man en ik zijn overspoeld met berichten op Facebook, Instagram en via Whatsapp. Ik heb nog nergens op gereageerd. De meeste vroegen allemaal of het goed ging en hoe de bevalling was gegaan en ook wanneer ze langs konden komen. Ook kregen we te horen dat ze echt veel op mij lijkt, haha geweldig! Het gaat allemaal super goed met ons en met de kleine. Ze groeit goed en is helemaal geen moeilijk kindje. We genieten echt van haar en leven nog een beetje in een roes. Ik heb maar besloten om uitgebreid te bloggen over mijn bevalling, want om iedereen het nou elke keer zo uit te gaan leggen is niet te doen. Voorlopig hebben we al heel wat kraamvisite ontvangen, ook in het geboortehotel. Nu zijn we thuis en je moet als gezinnetje nog even goed in het ritme komen. Ik heb nadat ik een paar dagen kraamhulp heb ontvangen het meeste zelf weer opgepakt nu. De was doen, koken, afwassen, schoonmaken en natuurlijk het belangrijkste; het kindje voeden, verschonen, entertainen, laten slapen, wassen en meer. Ik begin steeds meer de oude te worden nu, ook heelt mijn lichaam goed. Het is alleen echt even wennen om alles te doen met zo weinig slaap. In de eerste periode is het belangrijk om nog niet te veel mensen om je heen te hebben. Of ja, daar had ik dan geen behoefte aan. Me hormonen zijn nog steeds helemaal to the max en ik kan soms erg bot en fel reageren als mensen proberen les te geven met opvoeden. Het is allemaal goed bedoeld, maar als je je eigen kindje meemaakt vanaf de geboorte en alle controles en haar eet en slaapgedrag nauwkeurig bijhoud, dan weet jij wat het beste is voor hem of haar. Dus een advies is: neem de adviezen ook aan, maar beslis uiteindelijk zelf wat je gaat doen. Iedereen om je heen wilt je helpen en tips geven, maar het belangrijkste is om wat rust te hebben en om te proberen om zelf een ritme te vinden die bij jouw en je kindje past. Pas als je dat onder de knie hebt en daar aan went, dan moet je denken aan kraamvisite. Vandaar dat ik ook nog niemand heb uitgenodigd, op onze dichtstbijzijnde familie en beste vrienden/vriendinnen na dan.

Bedankt voor het lezen! Laat me weten in een comment wat je van me blog vond. Geniet van de foto’s! x

Liefs, trotse mommy Sadhana.
P1000174

P1000198P1000203

 Oh ja, ik heb blauw-paars haar 😀 Haha. *Happy!

BLOG: Storms don’t last forever

27_mposter_wall.png
Ik zou het erg klote vinden om te weten dat jij op mijn blog zit terwijl jij je rot voelt. Zit je hier omdat je wat afleiding nodig hebt? Zit je hier omdat je niet weet wat je moet doen? Zit je hier omdat je wat opgevrolijkt wil worden? Dat laatste, daar wil ik je heel erg graag mee helpen. Het kan en mag altijd wel vrolijker toch? Ik wil mensen graag een heel goed gevoel geven door middel van mijn website. Je zal misschien denken, je bent één van de vele lezers/bezoekers op mijn site. Wist je dat een ieder telt? Voor mij zijn jullie niet zomaar een nummertje. Voor mij zou het ontzettend veel betekenen om te weten dat mijn woorden iemand echt goed hebben gedaan. Ik heb het gevoel dat als ik anderen vooruit help, ik mezelf hierdoor ook vooruit help.
27c5fbc4d7300835c5b3dc30cb4816a9

Allereerst, je bent (gezond) wakker geworden vandaag. Het lijkt vanzelfsprekend, maar moet je eens na gaan hoeveel mensen dat niet doen. Jong en oud, niet voor iedereen is het vanzelfsprekend. De zon is opgekomen en jij kreeg weer een dag, eentje die je nooit meer precies zo zult hebben. Moet je eens nagaan hoeveel tijd je kreeg, hoeveel momenten, hoeveel kansen.. een dag om iets te kunnen doen in een land zo vrij als Nederland. Naast het feit dat veel mensen moeten werken, hebben we ook nog genoeg middelen en tijd om ons bezig te houden met andere dingen. En ook werk kan leuk zijn! We hebben hier grotendeels goede kantoren, panden, bazen, collega’s en andere fijne omstandigheden. Werk kan ook een hel zijn. Denk eens aan die derdewereldlanden, waar zelfs kinderen (bruut veel uren) moeten werken om te overleven in alles behalve veilige of fijne omstandigheden.

Ik kan natuurlijk zo doorgaan, maar ik denk niet dat het heel veel helpt om je te vertellen dat wij het hier o zo goed hebben, terwijl andere (vaak onschuldige) mensen moeten leiden. Waarom hebben wij het wel zo goed en zij niet? Ik heb veel mensen in derdewereldlanden mogen ontmoeten. Ik wil je graag vertellen dat deze mensen mij juist enorm veel moed en motivatie hebben gegeven om door te zetten. Wat een respect heb ik voor die mensen. Ondanks dat ze het zo zwaar hebben, weten ze toch door te zetten en weten ze toch het leven te waarderen. Ze durven zelfs te lachen en hebben nog steeds vertrouwen in God. Dat mensen zo sterk kunnen zijn! Prachtig. Die mensen hebben eigenlijk vaak niet eens veel nodig, mooi is dat om zo tevreden te kunnen zijn met weinig.

Probeer het eens. Probeer de echte dingen eens te waarderen. Probeer eens te voelen wat niet-materialistische dingen met ons kunnen doen. Denk aan vriendschap, denk aan de band met je familie. Er is vast wel iemand die bewezen heeft echt van je te houden. Misschien wel je partner, misschien wel je moeder, misschien wel een aanbidder.. Er is hoe dan ook zeker wel minimaal één iemand die echt van jouw houd! Ga eens na hoeveel mensen er zijn die om je geven, die je missen als ze je een lange tijd niet zien, die kapot zouden zijn als je hier niet meer zou zijn. Ga eens na hoeveel mensen dingen voor je doen, zonder er iets voor terug te vragen!
9d5e66634341c8db61e43b483aa4a105
Probeer ook eens van jezelf te houden en in te zien hoe speciaal je bent. Denk eens na over alle dingen die je hebt gedaan met goede intenties. Dingen die anderen misschien niet eens weten, omdat je er niet per se mee hoeft te pronken. Jij weet wat je hebt gedaan en het is mooi om dit in je gedachten te houden. Jij weet hoe waardevol dat is. Je hebt zeker wel eens wat gedaan wat niet egoïstisch was, probeer het ook vaker te doen zodat je beter in je vel zit. Je zal zien, hoe onbaatzuchtiger je bent, hoe meer je er voor terug zal krijgen. Trots bijvoorbeeld. Je kunt trots op jezelf zijn. Het zal je vast een goed gevoel gegeven hebben. Zou je niet willen dat meer mensen zo zouden zijn? Probeer te helpen wanneer je kan. Je weet niet hoeveel het kan betekenen voor een persoon. Soms zitten mensen in zulke lastige situaties dat ze geen uitweg meer zien. Soms kan een simpel gesprekje al een hoop uitmaken voor ze. Het feit dat je er alleen al een beetje tijd aan wilt besteden kan soms veel uitmaken voor ze.

a6c93ab03dd234546d37a68db5dcfdc3
Weet je dat er waarschijnlijk mensen zijn die ook aan jouw denken als ze een gebedje doen, als ze vragen om hulp, kracht en bescherming. Misschien zeggen ze het je niet, maar er zullen er zeker wel een paar zijn die dit doen. Denk bijvoorbeeld aan een moeder. Een goede moeder zal dit ongetwijfeld doen voor haar kind(eren)! Weet je hoeveel zorgen een moeder zich eigenlijk maakt als ze even niks van je hoort? Een goede moeders liefde is onvoorwaardelijk. Als je dat in je leven hebt moet je dat echt niet voor lief nemen. Het is één van de puurste vormen van liefde. Als je nog een moeder(figuur) in je leven hebt mag je je echt gezegend voelen. Ook dit is niet voor iedereen vanzelfsprekend, er zijn veel mensen die er alles voor over zouden hebben om hun moeder te kennen of nog in hun leven te hebben.

f07954763b2147874beed740b1f66538.jpg
Je bent beschermd! Moet je eens even goed beseffen hoe vaak het mis had kunnen gaan. Het leven hangt aan een zijden draadje. Kijk hoeveel jaar je al hier mag rondlopen op deze aardbol. Je bent hier toch niet zomaar? Ook jouw leven heeft betekenis, ook jij bent hier om een reden. Ga genieten, ga leren, ga ervaren, ga leven!! Throw kindness around like confetti, infect people with your positivity. Misschien heb jij wel een beschermengeltje. Ik geloof er heilig in dat de ziel nooit verloren gaat. Het is een energie die niet verloren gaat. Ik geloof dat de mensen die van je gehouden hebben en nu niet meer leven, er nog wel zijn en vaak ook dichterbij dan we denken. Ze staan op de uitkijk en beschermen ons voor zo ver ze kunnen. Klinkt heel zweverig, maar na vele dromen en na veel bijzondere momenten die ik heb mogen ervaren ben ik hiervan overtuigd!

7a13e551b7cd423a99d65d69d0108587

Waardeer de dingen die je nu in je leven hebt of de dingen die je in je leven hebt gehad waar je iets aan gehad hebt. Zelfs de moeilijke en zware momenten droegen een les met zich mee. Wat je nu hebt, kan er morgen niet meer zijn.

68862c0186259549b50f179b218fbf9e

Sta eens iets vaker stil bij de dingen die belangrijk zijn en die onmisbaar zijn in je leven. Sta eens vaker stil bij het geluk die je treft. Tuurlijk is het oké om af en toe eens uit te razen en goed boos te zijn of om je leeg te voelen. Uit het, voel je maar even goed rot en herpak jezelf dan weer. Ook de mindere periodes in je leven zijn niet van eeuwige duur. Every moment is a chance to turn it all around! Kijk altijd naar de mogelijkheden die je hebt om anders naar dingen te kijken of dingen anders aan te pakken. Als je die periodes overbrugt, dan kom je er alleen maar sterker uit. Zie het als een overwinning en doe er je voordeel mee. Leer ervan. Als het fout gaat weet je dat je het in ieder geval niet meer op die manier moet aanpakken.

Luister naar jezelf en laat je niet gek maken. Als andere mensen je het leven zuur willen maken dan zegt dit meer over hun dan over jouw. Laat het je niet schaden. Cijfer je zelf niet weg! Neem afstand van de dingen/mensen die jouw ongelukkig maken.

be0afd3a906a22a1557a7654b2f13d5e
Wees ook nooit bang om hulp te zoeken. Het feit dat je hulp wilt is al een goed teken. Het begint altijd met wilskracht, daar kan je zoveel uit putten. We mogen dankbaar zijn dat we zoveel hulp om ons heen hebben, zoveel instanties, zoveel ziekenhuizen, zoveel organisaties.. Vergeet ook het internet niet. Je kan ontzettend veel op internet vinden als je problemen hebt. Mensen die in het zelfde schuitje zitten, verhalen die doen inspireren, filmpjes, van alles! Misschien heb je deze blog wel zo gevonden. Het zou zomaar kunnen! Ik hoop dat ik je een beetje goed heb gedaan en dat je hier ook wat aan hebt gehad. Bedankt voor het lezen.

5e6a06dec8ecde3efe910c88129c7670.jpgLiefs, Sadhana

BLOG: Lucky list #1

Het is niet normaal hoeveel dingen ik in mijn leven heb die mij gelukkig maken. Als ik even rustig zit en na ga hoeveel dit is, dan geeft me dit een heel goed gevoel. Het is belangrijk om hier geregeld bij stil te staan. Zoveel waardevolle momenten, zoveel prachtige zielen om me heen, zoveel om dankbaar voor te zijn. Hier een klein overzichtje uit een eigenlijk ellenlange lijst in mijn hoofd. b133c605971c3ec56a04017e7ea05505

♥  Mijn man en ik hebben momenteel een huisje in Rotterdam. Hij woonde hier al vanaf het begin alleen voor hij mij kende. Het was echt een mancave. Alles was heel strak ingericht, in één kleur. Geen frutseltjes, geen poespas, geen zooi. Gewoon simpel, eenvoudig en perfect geschikt voor een alleenstaande man. Toen ik vaker langskwam bij hem in het begin van onze relatie begon ik al gauw de vrijheid te krijgen om dingetjes aan te passen. Hij had hier totaal geen moeite mee. Hij genoot er zelfs van. Gelukkig houd hij van mijn smaak en stijl. Bijna alle meubels zijn nu vervangen.

Ik sta nu, nadat we getrouwd zijn officieel ingeschreven bij hem. We hebben het huis te koop gezet omdat we samen ons eerste kindje verwachten zoals de meeste van jullie zullen weten. Het is te klein voor een gezinnetje. Het is wel lekker knus en wat is het fijn om ons eigen plekje te hebben. Een dak boven ons hoofd, warmte, een plek waar we in  korte tijd samen zoveel besproken, gelachen, gedaan en vooral geleefd hebben. Een plek waar we altijd ons zelf kunnen zijn en onze eigen regeltjes hebben. Ik ben blij dat ik dit nog heb meegemaakt, het lijkt me leuk om er later op terug te kijken als we in onze ééngezinswoning zitten (hopelijk snel!). Wat ik vooral geleerd heb is dat het echt een thuis geworden is nu. Niet per se door de nieuwe inrichting of door de spullen, eigenlijk helemaal niet. Wel door mijn man. We delen samen een huis en we genieten echt van samenwonen. Thuis is overal waar ik samen met hem ben. Laats vroeg ik hem wat hij het afgelopen jaar heeft geleerd over zichzelf. Hij gaf aan dat hij echt geniet van samenwonen. Hij vind het erg leuk met mij. Dat is echt heel fijn om te horen. Ook ik zelf had niet gedacht dat ik makkelijk met iemand samen zou kunnen wonen. Ik kan me namelijk erg snel aan mensen irriteren. Ik denk dat hij en ik heel erg boffen met elkaar. Lucky us!

dc6cd9afbe9b0ab5f07364d2c8ffc38b

♥  Wauw, 11.200 volgers op Instagram. Ik schrok er zelf even van. Gek hoe snel dat gaat nu. Ook op Facebook is het bijna niet meer bij te houden. Ontzettend veel berichten die binnenstromen gevuld met merendeels de liefste van de liefste complimenten. Helaas zit er een limiet aan vrienden op Facebook. Meer dan 5000 vriendschapsverzoeken kan ik niet accepteren. Ik zit al aan de limiet en er staan ook nog zo een 1000 requests open. Ik krijg zelfs te horen van mensen dat ze me geen verzoek kunnen sturen, omdat ik er te veel heb haha. Bizar! Gelukkig kunnen de mensen me wel volgen via hun feed op hun tijdlijn. Inmiddels zijn het al 12.459 personen om precies te zijn die mij publiekelijk volgen. Ik ga niet eens beginnen over de stiekeme en anonieme volgers haha. Erg leuk dat zoveel mensen geïnteresseerd zijn in mijn persoonlijke leven en in mij.

♥  Ik ben nu 34 weken zwanger. Ik ben pasgeleden verrast met een babyshower. Mijn zus en schoonzus hadden deze voor het grootste deel georganiseerd. Ook mijn moeder, vader, broer, zwager en man zaten in het complot. Ik werd door mijn man meegelokt naar het huis van me zus in Zoetermeer. Daar leek het alsof er een mega groot roze iets geëxplodeerd was. Werkelijk overal waar je keek was het roze. Roze versiering, een roze taart, roze cadeautjes, roze cupcakes, roze snoepgoed, roze ballonnen en heel erg veel mensen gekleed in het roze. Mijn nichten, nichtjes, vrouwen van mijn neven en wat andere familieleden en vriendinnen waren van de partij. Ik ben ZO erg in het zonnetje gezet die dag. Ik ben samen met mijn man verwent. Ook het kindje wat nog niet eens geboren is is al zo geliefd! Wat was het prachtig om mee te maken. Het zal ook een hele mooie, blijvende herinnering zijn.

6e94afa0f2b1a9b61ea9ee902d1fa88a

♥  Ik heb een zwangerschapsfotoshoot geplanned staan deze maand. Ik word weer eens opgemaakt door mijn favoriete make up artiest Saira van UniQue. Ik voel me altijd gelukkig als ik weer een shoot mag doen met haar. Ze is namelijk ook een hele goede vriendin van mij geworden. Ook krijg ik prachtige henna op mijn buik door een getalenteerde henna-artiest. Ik ga nog niet te veel verklappen, maar ik kijk er ontzettend naar uit.

♥  Ik ben bezig met het remaken van een lied die ik een aantal jaar geleden geschreven had, maar nooit had uitgebracht. Ik doe dit samen met twee andere zeer getalenteerde muzikanten. Ik kan niet wachten tot die af is. Toen ik het liedje terug hoorde was ik even stil. Het raakte me echt en ik voelde de emotie van toen ik het schreef (in 2012) heel erg. Als mijn liedjes ook andere mensen op deze manier kunnen raken dan zit ik echt op de juiste weg. Dat is namelijk waarvoor ik het doe en wat ik altijd gewild heb, me gevoel uiten en een boodschap overbrengen met mijn muziek en teksten.
36377aaedb7172ea12154adef5c6941b
♥  Ik heb weer eens lopen experimenteren met mijn haar. De meeste mensen weten dat ik daar van hou. De ene keer is het lang, dan weer kort, dan weer opgeschoren, dan paars, dan rood, dan blond, dan zwart, dan blauw met groen.. noem maar op, ik heb zo goed als alles al gehad. Ik ben blij dat mijn haar en hoofd het aankan, ik heb mega sterk haar en wat ik het leukst vind is dat ik bijna overal nog mee wegkom ook (al zeg ik het zelf). Het is nu asblond met lichtbruin. Op de foto’s zie je hoe het er uit zag toen ik het net geblondeerd had.

Dit was het voorlopig. Het is lang niet alles, maar toch een deel die ik even met je wilde delen. Wat staat er op jouw lucky list?

x

Header Lilac

Blog: Make it a December to remember!

e3dc8f97749d2b1200f0230064a845c0

Er komen weer superleuke feestdagen aan, ik kijk er erg naar uit. Heerlijk eten, lekker knus samenzijn met de familie, mooi versierde huizen en hopelijk ook een dekbedje van sneeuw.

3b8c96593dcde3f321d9a009eaafc893
Gisteren heb ik een aantal pakken kerstkaartjes gekocht. Ik ben van plan om deze te versturen naar eenzame ouderen in bejaardenhuizen. Volgens mij zou dat ze wel erg blij maken, ook al is het maar een klein gebaartje.
‘Lichtpuntjes. Soms zijn ze groot, soms zijn ze klein. Je hoeft ze niet altijd te zoeken, je kunt ze ook zijn!’

Ik voel me vooral altijd dankbaar tijdens kerst, je voelt de liefde en het enthousiasme van mensen, je voelt dat er velen voorstander zijn van een mooie tijd en van vrede op aarde. Dit geeft toch enorm veel hoop en houvast, zeker in deze tegenwoordige tijd waarin het heel normaal is geworden dat we (bijna dagelijks) geconfronteerd worden met stervende kinderen, hongersnood, terrorisme, natuurrampen en meer. We vergeten wel eens hoe goed wij het hebben, als we een dak boven ons hoofd hebben, maar ook werk hebben, voldoende eten hebben en ook nog eens tijd voor ontspanning en plezier hebben. Hebben, hebben, hebben. Geven mag ook wel eens. Sta eens bewust stil bij alles wat je allemaal hebt bereikt, bij wat je krijgt en bovenal bij wat je kunt! Dat is lang niet zo vanzelfsprekend voor iedereen op de wereld. Wees dankbaar.

2d47d041c05c6338e18f22d07f50c07a
Ik kan me nog goed herinneren dat ik met kerst naar de kerk ging toen ik op de basisschool zat. Ik luisterde aandachtig naar de verhalen over Jozef en Maria. Over Jezus, dat hij geboren werd in een kribbe, de drie Wijzen en de ster van Bethlehem. Het heeft me zo veel geleerd en doen beseffen. Wat een fantastische tijd was dat, onvergetelijk. Het doet me ook denken aan de geboorte van Krishna. Die twee verhalen hebben veel gemeen met elkaar. Nu word ik zelf moeder en het voelt nu bijzonderder dan ooit te voren. Een kind krijgen is echt een wonder. Ik kan echt niet wachten meer.

9169e8d2803ab74938941f2dc6ecaa72
Het me leuk om ook een paar kerstkaartjes naar mijn leuke en vaste supporters/fans te sturen. Zijn er mensen die een kerstkaartje met een gepersonaliseerde boodschap zouden willen ontvangen van mij? Dat kan best! Laat een comment achter onder deze blog en stuur me je adres in een privé bericht en wie weet ontvang jij er binnenkort ééntje!

‘Make it a december to remember!’

Wat zijn jouw plannen voor kerst en oud en nieuw en wat betekenen deze feestdagen voor jouw?

BLOG: Luister naar jezelf

Belangrijk

Luisteren naar jezelf. Veel mensen onderschatten het. Ze laten zich gauw dingen wijsmaken en staan niet gauw stil meer bij bepaalde dingen in het leven. Dagen uit het leven van sommige mensen beginnen al gauw op de automatische piloot stand. Het lijkt wel alsof het ze soms niet uitmaakt of ze zich gelukkig voelen of niet. Vaak doen ze dingen uit verplichting. Ze nemen dingen gewoon zoals het komt en accepteren klakkeloos. Dit gaat vaak gepaard met een hoop geklaag en stress.

6fda264c9e5fc5929a202670c1477134

We doen deze verplichtingen vaak door fysiek aanwezig te zijn, maar onze gedachten bevinden zich ergens anders. Vroeg opstaan, werken, thuiskomen en vervolgens moe zijn. Misschien nog even sporten na het werk en dat is het wel zo een beetje. Allemaal dingen die ons het gevoel geven dat we een robot zijn.

a850b0ffc59179525a034df68e206753
We zijn afhankelijk, zonder deze dingen (die ons eigenlijk in hun macht hebben) zijn we bang dat we gaan falen en we voelen ons veilig in een vaste routine. Ook al vergt deze routine zo veel van je. Ik vertel je niet dat je nu ontslag moet gaan nemen of een drastische verandering moet gaan maken in je leven als jij jezelf hier in herkent. Maar wat ik je wel vertel, is dat dit allemaal ook gewoon mogelijk is terwijl jij je gelukkig voelt. Maak kennis met mindfulness! Definitie: Aandachtsgericht, oplettend, alert, bewustzijnsgericht.

1b09995c2d9c27c67ab7589cf0ce9faf
Je manier van denken is ZO belangrijk. Werken aan jezelf en spiritueel groeien kan zo veel met een mens doen. Hoe jij tegen dingen en jezelf aankijkt is echt van belang. Heb jij principes? Ben je echt ergens op tegen of ben jij juist voorstander van iets? Nee? Dan is het nu misschien wel het moment om daar eens goed over na te denken. Wat wil jij aantrekken in het leven? Wat wil jij uit je leven bannen? Alleen jij kan bepalen of iets jouw gelukkig maakt of niet. Ben je het liever kwijt dan rijk? Maak er dan werk van. Kijk hoe je op een andere manier met iets om kan gaan. Vind jij bijvoorbeeld dat wakker worden, terwijl het zo ontzettend koud is erg vervelend? Uit bed stappen met je blote voeten op de koude vloer en dan gauw naar de badkamer rennen is geen pretje. Met zo een klein irritatie-factortje waar je je niet aan probeert te storen begint je dag toch al (onbewust of bewust) met tegenzin. Wat kun je er aan doen? Niet uit bed komen is geen optie. Dus zet een paar heerlijk warme sloffen neer bij je bed. Leg een lekkere dikke mat/kleed neer naast je bed. Hang een warme badjas of kamerjas op en trek die aan zodra je opstaat. Met zo een kleine verandering sta je al een stuk lekkerder op. Zo stap je zeker met het goede been uit bed! Het gaat allemaal om het gevoel wat iets je geeft. Daarom is het belangrijk om stil te staan bij dingen die je wel wilt en niet. Dingen die je wel blij maken en niet. Wees gewoon creatief. Ik heb zelfs een speciale doucheradio opgehangen in de douche. Douchen vond ik nooit vervelend hoor, maar nu is het zelfs nog leuker haha. Je hoeft echt niet heel je leven om te gooien. Luister naar jezelf. Ga er gewoon eens een paar keer voor zitten en schrijf het bijvoorbeeld op. Ga na hoe je je leven kunt verbeteren. Hoe je het allemaal aangenamer voor jezelf kan maken. Je moet het jezelf echt gunnen om het plezieriger voor je zelf te maken. Door dit word je enthousiaster en krijg je meer energie en zin in het leven. Zo bereik je ook veel meer!

142fb9d91b0a914f0a7b1499d7ffa1e8
Wacht niet tot het weekend is om te genieten. Genieten kan je ook gewoon doordeweeks doen tijdens taken die moeten gebeuren. Maak ze gewoon aangenamer. Probeer altijd de beste versie van je zelf te zijn. Anderen zullen dit ook merken. Kies voor jezelf en zet jezelf op de eerste plaats. Klinkt gek. Maar hier hebben anderen ook gewoon meer aan. Als jij van je zelf houd en zelfverzekerd en oprecht blij overkomt, dan vinden mensen het ook prettiger om jouw in hun omgeving te hebben. Infecteer mensen met jouw positiviteit. Om anderen te kunnen helpen en voor anderen klaar te kunnen staan, moet je zelf ook gewoon goed en sterk op eigen benen staan. Je moet iets te bieden hebben, anders hebben ze ook niets aan je hulp. Als je zo gaat denken word je positiever in het leven en zo inspireer je een hoop andere mensen! Gewoon door te zijn wie je bent. Cijfer je zelf niet weg. Laat anderen jouw ook niet te veel wijsmaken. Laat je niets opdringen! Durf eens voor jezelf op te komen. Durf gewoon te zeggen wat er op je hart ligt. Pik niet te veel van anderen. Als je dit wel doet, zullen veel mensen misbruik van je maken. Dus laat niet over je heen lopen en zorg dat je een mening hebt. Echt een mening, niet iets wat anderen in je hoofd geprent hebben, maar iets waar je zelf over nagedacht hebt en achter staat. De media is één van de grootste boosdoeners. Ze zijn erg goed in het brainwashen van mensen. Geloof niet alles wat je hoort. De media is goed in het zaaien van angst. Wees er niet een slachtoffer van. Als je iets niet begrijpt of als je de waarheid wilt weten, ga dan zelf op onderzoek uit. Doe meer moeite om zelf na te denken. Neem niet zomaar dingen aan. Verhalen hebben meerdere kanten. Lang niet alles is zoals het lijkt. Soms kan ik me hier echt heel erg over verbazen. Veroordeel iets of iemand NOOIT door de mening van een ander.

Zorg dat je niet geleefd wordt, maar echt leeft. Probeer te leven in het hier en nu. Wees je bewust van dingen die om je heen gebeuren. Blijf niet haken in het verleden en wees ook niet té gefocust op de toekomst. Pak vooral de momenten die je nu hebt. Nu is eigenlijk alles wat we hebben en waar we van verzekerd zijn. Aan het verleden is niets meer te veranderen en de toekomst is niet gegarandeerd. Het enige waar je invloed op hebt is het heden. Het is makkelijk om in gedachten af te dwalen. Toch is het belangrijk om je gedachten en denkwijze te trainen. Mindfulness is een vorm van meditatie. Je leert het leven meer waarderen vind ik. Ik ben er de laatste tijd veel mee bezig. Ik merk dat ik er zo veel aan heb. Ik heb minder stress, ik pieker minder, ik ben georganiseerder, ik ben geduldiger, ik ben alerter, ik ben vrolijker en dat is natuurlijk ook heel goed voor mijn kindje straks die momenteel in me buik zit. Ik zou het een ieder aanraden om meer informatie te zoeken over mindfulness en hier meer over te leren. Ik vind het echt fantastisch.

Heb je hier iets aan gehad? Denk je er anders over? Ga je er iets mee doen? Ik ben zeer benieuwd. Laat het me vooral even weten door middel van een berichtje onder deze blog.

Veel liefs,

SadhanaLila2

54cd5aea7c222d02818c59018dcc536e