BLOG: Time has a wonderful way of telling us what really matters

IMG_0209

Hi!

Gisterochtend had ik een hele blog getypt, ik was overspoeld met felicitaties. Mensen feliciteerden me via de telefoon, via social media, persoonlijk en vanuit alle hoeken en gaten die je je maar kan bedenken. Het worden er elk jaar meer! Ik wilde iedereen bedanken en in de blog beschrijven hoe het nou voelde om 28 te worden, zeker tijdens deze bijzondere periode in mijn leven. Dit is mijn eerste verjaardag als moederzijnde. Ik had een heel stuk getypt en voordat ik het wilde publiceren bedacht ik me ineens. Ik was er niet tevreden mee. Ook had ik de hele dag nog niet eens meegemaakt als jarige en ik wilde het toch heel bewust ervaren. Ik koos ervoor om niets te gaan doen, ik wilde gewoon lekker thuisblijven en ook niemand ontvangen. Hoe drukker het is, hoe meer er langs je heen gaat. Ik wilde gewoon met mijn gezinnetje thuis zijn. Het was allemaal even best veel geworden de afgelopen tijd. Er is ons een hoop overkomen in korte tijd. Ik heb ineens een hele andere levensstijl dan ik gewent ben en ook de feestjes en felicitaties en bezoekjes was ik even helemaal meer dan zat. Het is allemaal erg lief bedoeld, dat realiseer ik me maar al te goed. Maar genoeg is even genoeg. Ik kan eerlijk gezegd geen cadeautje meer zien en ook geen gefeliciteerd meer horen. We hebben natuurlijk net onze grote bruiloft achter de rug en een bevalling. Het is niets voor mij om een pokerface op te zetten en te acteren en doen alsof ik het allemaal leuk blijf vinden. Op een gegeven moment wil je acclimatiseren en je draai vinden. Je wilt niet elke keer dezelfde vragen van geïnteresseerde mensen beantwoorden en hetzelfde verhaal van wat je hebt beleeft achter elkaar opnieuw vertellen. Het is simpelweg niet te doen. Daar gaat veel te veel tijd in zitten en het kost energie en geeft me ook nog eens een rothumeur. Er zijn andere belangrijke dingen die nu even voorrang hebben. Ik had echt een heel gek gevoel gisteren. Tuurlijk was ik blij, ik was jarig! Ik heb een prachtige jurk van mijn man gehad, een te mooie lach toen ik vertelde aan mijn dochtertje dat ik jarig ben (terwijl die er nog niets van snapt, maar toch altijd me hele dag goed maakt met haar lachje) en meer. Waarom zou ik niet blij zijn? Ik was wel blij, maar ik was ook even geconfronteerd met mijn leeftijd. Het voelt niet oud hoor, het voelt ook niet als een crisis en ik ben ook niet bang dat ik de oh-zo-gevreesde dertig nader. Maar het was een verjaardag in een heel veranderde omgeving voor mij. Tijdens al mijn andere verjaardagen in het verleden was ik nog niet wie ik nu ben. Elk jaar veranderde ik wel wat, maar dit keer was het ineens een hele drastische verandering in korte tijd. Ik ben nu niet alleen een feestbeest en iemand die alles op alles zet voor haar carrière. Ik ben een moeder. Ik heb nu grote verantwoordelijkheden. Mijn moeder heeft mij als geen ander laten zien hoe veel een moeder betekend, zeker voor een kind.

P1000785

Ik heb nu andere prioriteiten. Op deze verjaardag had ik expres gekozen voor afzondering. Het zette me flink aan het denken. Je word ouder en het is nu allemaal heel serieus met een kind in ons midden. Welke richting willen we op? Wie ben ik nu precies eigenlijk? Zoveel verandering is niet niks. Na de bevalling was het gewoon gaan en doen en rust kon je wel vergeten. Ook nu kan je niet zomaar rustig de tijd nemen voor jezelf. En ook al doe je dat eventjes, als je met je kindje bent moet je constant alert zijn. Je bent het gewoon, dus volledige rust heb ik niet echt. Tenzij papa thuis is. Ook die weet hoe die met ons kindje moet omgaan en wat ze nodig heeft. Haar laten oppassen daar ben ik nog niet echt klaar voor. Ik weet dat mijn ouders of mijn schoonouders het fantastisch zouden doen. Toch vind ik dat een kindje zijn of haar ouders het hardst nodig heeft, vooral in deze prille periode. Ook hebben wij als haar als ouders vanaf het begin meegemaakt, dus wij weten precies wat haar behoeftes zijn en hoe we haar gedrag kunnen verklaren en wat ze nodig heeft. Soms zijn we ergens en dan doet ze iets waardoor anderen denken te weten wat ze wilt. Maar negen van de tien keer klopt dat dan niet. Niet bij elk geluidje wat ze maakt wilt ze eten, niet bij elke gaap betekend het dat ze wilt slapen. En ook al wilt ze soms wel eten, ook daar horen bepaalde richtlijnen bij. We mogen haar ook niet overvoeden, dat is niet goed voor haar nieren. Soms moeten we even wat tijd rekken als ze wilt eten. Maar sommige ouderen vinden dat misschien moeilijk om te zien. Toch moeten we gewoon aanhouden wat het beste voor haar is en haar een regelmaat aanleren. Ik ben graag bij haar. Ik vind het helemaal niet erg. Het is wel erg vermoeiend. Velen onderschatten het.

P1000786

Gister na een goed gesprek met mijn man (waar ik echt even behoefte aan had) kwam ik erachter dat ik misschien een beetje een vertekend beeld had van hoe alles er nu uit zou zien. Natuurlijk wist ik dat het allemaal een grote verantwoordelijkheid zou zijn. Maar het voelde nu alsof ik een beetje teleurgesteld was in mezelf. Normaal gesproken kon ik me in no time aanpassen aan wat ik wilde. Ik dacht dat ik al helemaal de oude zou zijn nu. Ons kindje is pas twee maanden, maar het lijkt allemaal zo lang te duren. Er zijn ineens weer allemaal dingen die ik graag weer wil oppakken. En het zijn niet eens zulke grote dingen, maar gewoon simpele dingetjes. Het liefst wil ik weer me oude energie terug. Ik kon vroeger gewoon 3 nachten lang opblijven en nog geen slaap hebben. Nu verlang ik soms echt zwaar naar slaap. Overdag kom ik soms niet eens aan bepaalde dingetjes toe. Simpele dingen, zoals het stijlen van mijn haar of het stofzuigen van het huis. Ook is het soms lastig om goed en gezond te blijven eten. Ik neem nu niet zo snel meer de tijd om een goed ontbijtje klaar te maken voor me zelf. Het zorgen voor ons kindje gaat boven alles, daarnaast moet ik huishouden en koken. Dat lukt ook aardig, maar soms ben ik ineens zo uitgeput! Dat had ik niet verwacht van mezelf. En dan doe ik veel, maar dan zie ik soms nog kleine dingetjes die me zo kunnen irriteren. Een dag lijkt dan ineens zo voorbij te zijn. Ik had gewoon echt even een dipje. Als zulke simpele dingetjes me niet lukken, dan hoe moet ik dat gaan doen in de toekomst? Want dan wil ik ook weer de grotere dingen oppakken.

Wat ik het vervelendste vind is dat er altijd mensen zijn die het denken beter te weten of die je willen vertellen hoe zij het doen en hoe zij vinden dat het hoort. Ook al is het lief en goed bedoeld, het maakt me echt gek soms. Ik heb mijn eigen regelmaat en ik probeer te doen wat ik kan doen. Niet iedereen is het zelfde, niet iedereen heeft dezelfde manieren en niet iedereen heeft dezelfde idealen. Wat ik moet beseffen is dat ik niet alles kan doen en dat ik niet heel het huis tot in de puntjes kan schoonmaken. Ik kan niet elke dag ramen gaan zemen of dweilen of de wasmand helemaal leeg krijgen en alle kleding opvouwen terwijl ik ook nog moet koken en voor mezelf en mijn kindje moet zorgen. Dat begrijp ik ook wel, maar als ik dan gestofzuigd heb wat al voldoende zou moeten zijn ben ik soms nog steeds niet tevreden omdat het pas echt helemaal schoon is nadat er ook gedweild is. Dan voelt het alsof ik geen moer heb gedaan, terwijl dat niet zo is. Ik ben altijd perfectionistisch geweest. En als anderen me dan een kleine tip willen geven dan kan ik dat echt even niet hebben. Vandaar dus dat ik me de laatste tijd graag afzonder. Ik heb er simpelweg even geen tijd voor en al helemaal geen zin in. Het is hard, maar ik ben eerlijk.

Ik vind het wel leuk om mensen te ontvangen en ik vind bezoekjes ook echt niet erg (op zijn tijd). Maar ik erger me dan zelf aan het huis als het niet tot in de puntjes op en top schoon is. Dan wil ik liever dat voorlopig niemand even komt. Ook willen mijn man en ik van ons huisje af. Het is te klein voor een gezinnetje. We hebben het te koop staan, maar helaas loopt dat allemaal niet zo goed en vlot als we hadden gehoopt. Er is niet veel belangstelling voor het huis en dat is ook best klote. We weten dat we hier tijdelijk zitten en we weten dat we nog lang niet zijn waar we willen zijn. Dat gevoel is het meest rotte denk ik. Het lijkt dus alsof de dagen nu vorderen zonder echte vooruitgang. Ik weet dat ik soms te hard van stapel loop en dingen te graag en snel wil, maar daar heb ik altijd wel last van gehad. Maar nu met een kindje voelt het soms echt dubbel zo erg. Dit komt omdat ik het beste voor haar wil. We willen haar zo graag meer geven. Terwijl we weten dat ze zich gewoon goed voelt en dat ze ook goed groeit en niks te kort komt en we besteden veel aandacht aan haar. Toch is het denk ik iets wat elke moeder wel heeft. Je wilt altijd het beste voor je kind (eren). Goed is gewoon niet goed genoeg. Dat had ik al zonder dat ik een kind had, maar nu is het dus nog vele malen erger.

P1000914

Pas laat in de avond na het gesprek met mijn man kwam ik er pas achter dat deze gedachten mijn dip verklaarde. Ik wil ook alleen maar blogs plaatsen waarin ik eerlijk ben. Ook als ik mindere periodes heb. Want ik voel me niet altijd super positief, maar ik wil wel graag dat ik echt iets te vertellen heb en misschien kunnen anderen er ook wel wat van opsteken. Vandaar dat ik dat blogje van gisterochtend niet gepubliceerd heb. Nu is het er eindelijk uit. Ik heb gezegd wat ik wilde zeggen. Niet alles is rozengeur en maneschijn. Het artiestenleventje is soms best hard. Veel aandacht krijgen is leuk, maar soms word het even te veel. Iedereen wilt om je heen zijn. Zelfs onbekenden. En ja, ook al maak ik enorm veel mooie dingen mee, soms heb ik het ook wel een beetje moeilijk en dan moet ik ook weer even nadenken, mezelf uiten en opladen. Maar dat is ook wat ons menselijk maakt. Ook een artiest is gewoon een mens. Ik vind het belangrijk om dingen naar buiten te brengen die echt zijn en die gemeend zijn. Ik hou niet van nepperij. Dingen moeten met gevoel en uit je hart komen vind ik. Dat maakt een artiest echt een artiest. Een artiest heeft een eigen stijl, stem, mening en manier van doen en laten. Ik vind het ook top als ik berichten krijg op mijn blog posts waarin mensen vertellen dat ze het leuk vinden dat ik het ook over de mindere dingen heb en dat ik ook hele persoonlijke dingen deel. Ik vind het tof dat velen mij begrijpen en zo meeleven met mij. Dankjulliewel! Liever wacht ik even tot ik iets post wat gewoon gemeend is in plaats van dat ik dingen ga posten alleen maar om actief te zijn online. Dat gaat toch na een tijd vervelen en ik wil ook niet dat mijn site vol staat met dingen waar ik niet tevreden mee ben.

Ik heb het echt van me af kunnen schrijven nu en ik voel me nu echt stukken beter. Mijn man is zo lief! Gisteren vertelde ik hem waarmee ik zat en hij begreep me helemaal en wist me ook goed gerust te stellen. Ik weet dat ik me soms te druk maak. Echt drukker dan nodig is en dat we geduldig moeten zijn. We willen een hoop, maar dat komt allemaal wel. We moeten het tijd geven en even serieus, we zijn pas twee maandjes thuis met ons kindje! Het is allemaal echt nog heel vers.

Mentaal gebeurd er echt zoveel met een vrouw na een bevalling. Ik wist niet waar die dip nu ineens vandaan kwam. Ik dacht, voel ik me nou echt ineens te oud? 28 is nog hartstikke jong. Dat was dus echt niet het geval. Zeker niet met een echtgenoot die ouder is dan mensen normaal gewent zijn. Wij schelen 13 jaar. Ik voel me gewoon nog een jong blaadje hoor haha! Dus dat was het niet. Had ik dan spijt dat ik nu al moeder ben? Zeker weten niet! Ik ben zo dolgelukkig met ons kindje en een echt gezin worden met me man was echt een wens van mij. Het is echt het mooiste wat me is overkomen. Had ik nog meer willen doen voordat ik moeder werd? Nee, ik heb zo ontzettend veel bereikt waar ik trots op ben. Echt veel dromen van mij zijn uitgekomen. Ik heb echt zo veel mogen bereiken in die 28 jaren, sommige mensen lukt dat een hele leven lang niet. Het is niet voor iedereen weggelegd. Dus ook dat verklaarde die dip niet. Maar nu weet ik dus wel wat het is en waarom ik me ook even afzonder van mensen en bepaalde dingen.

Echt afleiding heb ik ook nog niet. Ik werk wel alweer één dag in de week en ik ga ook regelmatig op visite of shoppen of trainen samen met me gezinnetje. Ook begin ik langzaamaan mijn muziek- en modellen- carrière op te pakken. Maar het is wel een wereld van verschil met wat ik gewent was te doen voor de zwangerschap en nu. Ik ben zeker nog niet de oude. Het duurt wel bijna een jaar voordat moeders die pas bevallen zijn weer echt de oude zijn. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Die flinke dosis hormonen die doen goed hun werk en die weten hoe ze vrouwen moeten laten flippen. Zoals ik in vorige blogs al zei, er is zoveel wat je te wachten staat na een bevalling! Dingen die ze je niet vertellen en dingen die niemand dus eigenlijk verwacht en dingen waar eigenlijk niemand op zit te wachten. Toch hoort het er echt bij en het maakt je wel vele malen sterker. Ik heb nu af en toe ineens een kracht waarvan ik niet eens wist dat ik die had!

Ik sta er gelukkig niet alleen voor, er zijn moeders of vaders die er wel helemaal alleen voor staan. Echt onvoorstelbaar denk ik soms. En dan klaag ik? Haha. Ik heb eigenlijk echt geen reden om te klagen. Mijn lieve man doet ook zo ontzettend veel in huis. Hij heeft een fulltime baan maar helpt ook nog eens met het huishouden (uit zichzelf) en houd zich ook ontzettend veel bezig met ons dochtertje en hij klaagt zowat nooit! Ik bof met zo een wereldvent. Ik ben blij dat ik me hier kan uiten en ook als ik met hem ben. Dat lucht echt op.

Nou ik hoop niet dat je schrikt van zo een heftig blogje. Ik geniet naast deze kwaaltjes ook nog steeds ontzettend van elke dag die me gegund is met mijn geliefden. Het is alleen nog steeds even wennen. Het wennen duurt alleen wat langer dat ik gedacht had. Maar het komt allemaal wel! Ik ben allang blij dat ik weet wat me dwarszat, nu kan ik er specifieker naar kijken en zo kan ik dus ook kijken wat ik allemaal kan aanpassen en veranderen er aan.

Als er nog tips zijn, dan hoor ik ze graag van je! Bedankt voor het lezen!

Ook wil ik jullie ondanks alles toch nog bedanken voor alle lieve felicitaties, het was erg overweldigend. Soms zie je door de bomen het bos niet meer. Het was heel lief en ik heb ze vandaag allemaal pas echt op mijn gemak bekeken en doorgelezen. Veel mensen hadden ook allemaal foto’s van mij bewerkt en collages gemaakt enzo. Echt lief dat daar tijd voor genomen word. Ik heb er vandaag echt van genoten. Bedankt.

Nu ik zo opgelucht ben en me beter voel ben ik van plan vrijdag lekker los te gaan! Mijn moeder word dan 60 en we geven een feestje in een zaal. Ik heb er zo veel zin in!

IMG_0231

IMG_0236

Haha. Arohi en mijn broer. Ze heeft echt heel veel gezichtstrekjes van me broer.

Arohi maakt het trouwens goed! Ze groeit ontzettend goed en maakt al veel geluidjes. Ze lijkt nu al te willen communiceren.  Ze zegt vaak: “Aboeeee”.. haha. Ze is ook heel erg vrolijk en lacht heel de dag door. Wat is zo tof vind is dat ze ook echt een doorzettertje is. Als we haar op haar buikje leggen, drukt ze zich helemaal op. Ze gaat door tot ze helemaal overeind is en om haar heen kan kijken. Het is echt geweldig dat ze nu de hele nacht doorslaapt. Zo hebben wij nu eindelijk ook een beetje een normale nachtrust. Ook mijn herstel vordert. Ik heb gelukkig niet superveel last meer van naweeën. Ook ben ik weer begonnen met yoga en meditatie en ik train ook alweer een beetje. Zo ga ik af en toe naar buiten met mijn man om te joggen. Heerlijk!

Laat me zeker even weten wat je van deze blog vond!

Liefs, Sadhana

3 gedachtes over “BLOG: Time has a wonderful way of telling us what really matters

  1. Jeetje Sadhana, ik heb met tranen in mijn ogen je blog gelezen.
    Het kwam zo binnen. Ik heb echt respect en waardering voor
    je openheid en je kwetsbaarheid. Ik schrijf ook graag op FB over
    de leuke dingen die ik meemaak, maar schrijf ook vaak over mijn shit dagen etc.
    Ook dan zijn er mensen die zo lomp kunnen reageren,
    alsof je 365 dagen altijd maar vrolijk kan zijn of doen alsof
    het altijd zo goed met je gaat….iedereen heeft ups en downs.
    Fijn dat het schrijven je oplucht en het praten met je man.
    En de glimlach van je kindje…zo lieffff.
    Ik kijk altijd uit naar je blogs. Ik vind je een toppertje.

    Dikke knuff van mij

  2. Hi Sadhana!
    Ik kan mezelf helemaal verplaatsen in jou. Ben zelf ook een jonge moeder van 20 van een dochtertje die nog geen 2 maanden is. Ik begrijp je volkomen& kan alleen zeggen dat ik ook naar me dochtertje kijk en door zet! ben super gelukkig met me gezin.
    Heel veel liefs!

    Dikke kus!
    Priya

  3. Ahaha,,helemaal zich opdrukken, die Arohi?
    Klinkt super sportief!
    Normaliter reageer ik niet. Nu wel dus.
    Jij omschrijft eigenlijk al in jouw verhaal, vanwaar jouw ” niet leuke tijd komt”
    Denk dat jij alleen leuke dingen had verwacht na de bevalling? Het is net een nieuwe baan, waarvoor je geen opleiding kunt volgen. Omdat elke lichaam ook anders is.

    Weet je wat ook goed is om te doen, als je zelf niet wilt bekritiseren?
    Vooraf zeggen, dat je bijv vandaag alleen gaat stofzuigen. En de volgende dag dweilen .
    En zo verder…
    Of als je moe bent? gewoon alleen voor je dochtertje en voor jezelf zorgen?
    Wees eerlijk in deze situatie naar jezelf toe. Wat heb jij eraan om alles tegelijk en goed te willen doen, maar de helft lukt niet? Je wordt al gauw moe en de irritaties bovenop, zijn echt geen herstellers voor jouw lichaam.

    Groet,
    Anna

Laat een reactie achter op Priya Dihal Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s