BLOG: Hoe bevalt het na de bevalling?

P1000435

Ahhhh! Twee weekjes oud alweer. Ik ben zo verliefd op me mooie, stoere meissie! Ze doet het echt goed, ze groeit goed, eet goed, slaapt goed en is echt helemaal niet moeilijk. We hebben nog niet eens een traantje op haar gezicht gezien, ze huilt echt nauwelijks en ze is lekker vrolijk. Ze lacht veel! Zelfs toen ze haar hielprikje kreeg gaf ze geen kick. Het is zo leuk om te zien hoe aandachtig ze luistert als je wat zegt en alles aandachtig bekijkt. Ze is nu van alles aan het ontdekken. Er is een hele nieuwe wereld voor haar opengegaan en die bewonderd ze aandachtig met haar grote, twinkelende oogjes.

Image3

Op mijn vorige blog heb ik waanzinnig veel reacties ontvangen. Ik heb mensen serieus echt emotioneel gemaakt ermee, ik las vaak dat sommige moesten huilen of een brok in hun keel kregen. Ik had geen idee dat mensen zo met me mee leven en mee voelen. Één persoon vertelde dat ze het verhaal voorgelezen had aan haar vriend, ééntje vertelde dat ze niet hield van blogs maar dat ze mijne met plezier heeft gelezen. Ook las ik dat ik was gespot op de spoedafdeling door mensen die mij volgen op de dag dat we naar het ziekenhuis gingen om te bevallen. Haha, super leuk!

Ik had beloofd om gauw weer een nieuwe blog te plaatsen met het vervolg op de vorige blog. Bij deze dus, veel leesplezier!

Dat onze hele leven zou veranderen na de komst van een kindje wisten mijn man en ik maar al te goed. We hebben echt naar dit moment toegeleefd. We hebben geprobeerd om zo veel en goed mogelijk voorbereid te zijn. Toch kan je niet genoeg voorbereid zijn, zeker niet als je voor het eerst een ouder word. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: wat komt er een hoop bij kijken zeg. Van papierwerk tot poepluiers, van kraamvisite tot kolven, van geboortekaartjes tot gemberdrankjes en nog veel meer.

P1000350

P1000353

P1000352 2

De kaartjes heb ik zelf gekozen en aangepast. Ik heb zelf de indeling gemaakt, de kleurtjes gekozen, het versje van internet geplukt maar flink aangepast en haar naam in Hindi opgezocht en op het kaartje geplaatst. Het is wel fijn dat je bij de meeste bedrijven een proefontwerp kan bestellen en thuis kan laten bezorgen. Dit had ik al voor de geboorte gedaan en ik was er zeer tevreden mee. Zo hoefde ik na de geboorte alleen nog een paar gegevens aan te passen (zoals de geboortedatum, gewicht en lengte, want die weet je van te voren natuurlijk nog niet) en te versturen.

Het is een hele opluchting om de bevalling achter de rug te hebben. Het is echt fijn om eindelijk het gezichtje van je eigen creatie te zien, het is fijn om haar stemmetje te horen en haar te ruiken en echt vast te houden. Zeker nadat ik tijdens de zwangerschap heel de tijd fantaseerde over die dingen. ‘Hoe zou het nou zijn? Hoe zou zij nou zijn? Hoe zou het voelen?’ Nu weet ik het!

Veel mensen (waaronder ik) zullen gedacht hebben dat na de bevalling het zware allemaal voorbij is. Bij sommigen zal dat ook wel zeker zo zijn, maar bij de meeste moeders die ik heb gesproken was dat niet zo. Het lijkt alsof het na de bevalling allemaal mee zal vallen. Je hebt het allermooiste in je handen en je kan lekker bijkomen, rusten en genieten. Haha, na de bevalling gaat het bikkelen gewoon nog eventjes genadeloos door heb ik gemerkt. Zoals ik in mijn vorige blog vertelde keken mijn man Aniel en ik erg uit naar het geboortehotel. Lekker met zijn drietjes als kersverse gezin bijkomen op een plek waar we tot rust kunnen komen, waar we genoeg toezicht hebben en zelfs visite mogen ontvangen.

Nadat onze familie s’nachts na de bevalling het prinsesje bewonderd had vertelde de verpleegster me dat ze één voorwaarde hadden. Ik mocht pas naar het geboortehotel als ik zelfstandig zou kunnen plassen. Zo niet, dan zou ik moeten overnachten in het ziekenhuis en Aniel mocht dan niet blijven. ‘Huh?’ Ik schrok even. Ten eerste, hoe bedoel je zelfstandig plassen? Dat zal toch niet zo moeilijk zijn? Maar ja, mijn lichaam was natuurlijk nog aardig verdoofd door de ruggenprik. Ten tweede, niemand had me van te voren verteld dat ze dat als voorwaarde hadden en wat als ik inderdaad niet zou kunnen plassen, dan zou ik zonder Aniel daar moeten blijven. Dat zouden we allebei niet leuk vinden. Ook hij wilde natuurlijk het allerliefst bij zijn pasgeboren dochter zijn. Ik wilde ook het liefst samen met hem en mijn dochter zijn, zeker na zo een zware en tegelijkertijd bijzondere dag. Ik maakte me even angstig voor niets bedacht ik me gauw. Tuurlijk kan ik wel plassen, ik zal het kostte wat het kost bewijzen! Ik kon niet wachten om naar het hotel te gaan. Eerst mocht ik gaan douchen en daar mocht ik meteen even bewijzen dat ik het kon haha. Ik kwam overeind en stond op. Ik werd meteen licht in mijn hoofd. Ik voelde me heel zwak. Mijn lichaam had natuurlijk een hoop meegemaakt. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal had ik veel meegemaakt. Het was duidelijk dat mijn lichaam echt moest herstellen en rust nodig had. Ik stond op en liep richting de douche. Ik had het warm en koud tegelijk, heel vaag. De verpleegster keek toe. Ik wilde flink zijn en ik zag voor me hoe we als gezinnetje straks in het hotel zouden zitten, dat gaf kracht. Ik liep, stapte onder de douche en friste mezelf op. Lekker dit! Niet makkelijk, maar wel even lekker na zoveel zweet, bloed en na zoveel uur plat gelegen te hebben. Het was gelukt! Ik was echt blij. Om 4 uur s’nachts werden we opgehaald door een andere verpleegster, die begeleide ons naar het hotel. We konden binnendoor vanuit het ziekenhuis richting onze kamer gaan in het geboortehotel. Ik had mijn meisje vast en zat in een rolstoel terwijl er allemaal tassen vol met kleding die ik ingepakt had om me heen hing. Ook sleepten we een bos ballonnen en een reuze knuffelbeer mee die onze familie ons cadeau gedaan had een paar uurtjes geleden.

P1000207

P1000208
We zijn echt verwent met mooie cadeautjes.

We kwamen binnen en waren tevreden met de kamer. We waren ontzettend moe. Arohi werd in haar bedje gelegd en wij genoten nog even na in stilte vol ongeloof. Zo onwerkelijk allemaal! De kraamverzorgster zou ons komen wekken over twee uurtjes. Half 7 in de ochtend dus. Gauw maar even proberen te slapen dachten we. Voor we in bed stapten werden we al gewekt, haha niet letterlijk maar zo voelde dat dan. Geen van beiden hebben we echt gerust en ik voelde hoe de verdoving ook zo goed als uitgewerkt was. Auch, dat was allemaal erg gevoelig. Elke beweging die ik maakte was gevoelig. Ik had ook hechtingen daar beneden (zoals de meeste vrouwen krijgen na de bevalling doordat ze ingeknipt worden of uitscheuren, tenzij je een gat ten grootte van een meloen hebt daarzo).. Nu voelde ik pas echt wat mijn lichaam had meegemaakt. Pijnlijk! De baarmoeder zit ook nog lang niet goed op zijn plek en ik was nog steeds wel duizelig af en toe. Een vrouw verliest natuurlijk ook aardig wat bloed tijdens een bevalling. Ik keek even naar ons wondertje en jep, het was nog steeds onwerkelijk allemaal. Het voelt alsof je spaced door drugs, omdat je ook al zo lang wakker bent geweest zonder echt gerust te hebben tussendoor. Daarom is het besef er ook nog niet. Veel dingen gaan langs je heen. Je kan niet echt helder nadenken. Ik maakte me een beetje zorgen dat Arohi nog niet wilde drinken, maar werd al gauw gerustgesteld. Een baby heeft 24 uur na de bevalling nog reserves (voldoende voeding) in haar maagje die ze via mijn lichaam heeft gehad, dus het was volkomen normaal gelukkig.

P1000201

Het kraamhotel was echt leuk, knus, rustgevend en mooi. We hadden echt een prachtige uitzicht, we zaten namelijk lekker hoog in een kamer op de vierde verdieping. We konden lekker ontbijt, lunch en avondeten bestellen en dat deden we ook. De eerste dag at ik een gerecht met lekker mals gekruide lamsvlees en de volgende dag had ik een lekkere visschotel. Mijn man vond de eerste dag de Indische schotel zo lekker dat hij die de tweede dag ook nam. We hadden er bewust voor gekozen om het kraamhotel te nemen omdat we daar ook visite konden ontvangen. Wel fijn, beter dan thuis meteen na zo een heftige gebeurtenis. Thuis zou heel het huis op zijn kop staan. Hier in het hotel hadden we automaten met koffie en andere warme dranken, ook kwam er regelmatig iemand langs die vroeg of we wat anders wilden drinken. Beschuitjes met roze/witte muisjes kregen we ook voor ons en voor onze kraambezoek. Om de zoveel uur kwam er een verpleegster om mijn en Arohi’s temperatuur op te nemen. Ze checkten ook haar luier en vulden haar kruikjes opnieuw met heet water als die afgekoeld waren. Het was fijn dat we zoveel hulp kregen, wel elke keer weer van een andere verpleegster.

En toen begon het. Haha. Toen kwam ik er achter. Borstvoeding. Wat een vak apart zeg! Voor de bevalling word het heel makkelijk geroepen. ‘Ik ga mijn kindje borstvoeding geven.’ Toch weten vele aanstaande moeders volgens mij niet dat het echt niet niks is en ook niet meevalt. Eerst volgen de naweeën, denk je eindelijk van de pijn af te zijn dan voel je ineens weer naweeën tijdens de borstvoeding. En een kindje aanleggen is ook een kunst. In het begin leek het alsof iemand aan het kauwen was op.. Juist ja. Haha. Toevallig had ik me ingeschreven voor een borstvoedingsvoorlichtingsavond, maar deze bleek precies op de dag van de bevalling te zijn! Dus ja, daar had ik niet veel aan. Ik wist niet dat de melkproductie eerst op gang moet komen en dat je dit om de zoveel tijd moet stimuleren. Omdat er elke keer andere verplegers in het hotel waren kreeg ik dat ook niet mee. Als je dat niet doet en niet zorgt dat de voeding er regelmatig uitkomt dan spaart het zich op. En ja hoor, dat was het geval bij mij! Stuwing heet dat. Ineens had ik cup dubbel F ofzo en damn, het leek net alsof ik een foute chirurgische ingreep achter de rug had. Het was zo pijnlijk, het voelde gekneusd! Arohi kreeg af en toe bijvoeding, dus flesvoeding. Dit was wel van belang, want zo wisten we in ieder geval zeker dat ze voeding binnenkreeg. Bij borstvoeding weet je niet zeker of ze wel wat binnen krijgt en hoeveel dat dan is, tenzij je kolft! Met een kolfapparaat kan je de voeding er dus “uitmelken” en dan via een flesje toedienen bij je baby en je kan het een tijdje bewaren in de koelkast of vriezer. Dat doe ik nu en het is echt een goede oplossing. Er zitten veel voordelen aan borstvoeding. Het schijnt allemaal veel beter en gezonder te zijn voor je kindje. Het zit vol met afweerstoffen en zo heeft je kindje een kleinere kans op ziektes, infecties en allergieën.  Ik bleef daarom toch proberen om haar goed aan te leggen, maar nadat het echt pijn bleef doen ben ik gaan kolven. Zo krijgt ze het toch nog binnen en zo ben ik nu in ieder geval van de pijn af. Ik geef overdag de borstvoeding en s’nachts Nutrilon flesvoeding.

Inmiddels zit ik thuis. De dagen zijn voorbij gevlogen. De slapeloze nachten beginnen nu te wennen. Het geboortehotel was heerlijk. Na drie overnachtingen daar gingen we naar huis, ook daar keken we naar uit. Lekker weer thuis zijn in onze oude, vertrouwde omgeving. Even kijken of we alles weer kunnen oppakken en even kijken wat Arohi van (nu ook) haar huis vind.

P1000056

P1000057

P1000060

P1000061

P1000069

P1000071

P1000072

De eerste paar dagen had ik een kraamhulp thuis, echt een hele lieve vrouw genaamd Esther. Ik kon goed met haar praten en ze gaf echt veel goede advies. Ze deed veel in huis en stelde me ontzettend gerust als ik me ongerust maakte om bepaalde dingen. Zo is het huisje waar we in wonen best klein en het tocht enorm (we hebben hem al een tijdje te koop staan). Als beginnende moeder is het normaal om je veel zorgen te maken. Eigenlijk blijft het normaal, niet alleen als beginnende moeder, volgens mij zal een echte moeder die veel van haar kind(eren) houd zich altijd wel zorgen maken. Maar als je er net bij komt kijken en als alles dus nog nieuw voor je is, dan maak je je druk om de kleinste en gekste dingetjes. Ook zijn de hormonen vaak na de bevalling ook nog op hol geslagen. Bij mij is dat zeker het geval, erger dan tijdens de zwangerschap zelf. Tijdens de zwangerschap merkte ik er weinig van. Maar nu… Oehhh. Als iemand anders me  advies wilt geven over het opvoeden van me kind en ik denk er anders over of ik wil het anders aanpakken, dan kan ik gauw op me teentjes getrapt zijn. Ook al krijg je soms advies van moeders die al heel lang en best veel kinderen (goed) opgevoed hebben, toch denk je het soms beter te weten. Waarom? Je maakt je eigen kindje tijdens de geboorte mee en ook haar controles en haar voedings- en slaap- patroon. Het is gek, maar in korte tijd is je band al zo hecht (volgens mij begint dat al vanaf het moment dat je zwanger word), dat het echt voelt alsof je het echt beter weet. Jij kent je kindje het beste en je wilt ook het beste voor hem/haar, toch? In de loop der jaren is er veel veranderd. Elk kindje is ook anders, dus niet elke opvoeding werkt. Ik luisterde dus vooral naar mijn gevoel en ook veel naar de kraamhulp omdat ze Arohi toch een paar dagen achter elkaar meegemaakt heeft en nauwkeurig op alles lette. Natuurlijk heb ik wel wat tips aangenomen van mensen die ik vertrouw en die erg dichtbij mij en mijn man staan zoals mijn moeder (duh), schoonmoeder, zus en zussen van mijn man. Ik kreeg ook tips over hoe mijn lichaam het snelst zou kunnen herstellen. Gemberdrankjes en bruin bier werden vooral aangeraden. Verder vond ik het echt het fijnste om zelf te proberen alles te doen. Ik kreeg veel hulp aangeboden, maar op een gegeven moment wil je het toch proberen. Kijken of je het wel aan kan. Dat is het hele moederschap toch? Goed voor je kind zorgen en daarnaast ook weer oppakken wat bij je leven hoort. Ik wilde dat zo snel mogelijk kunnen. Het had voorrang voor mij omdat ik wilde weten van me zelf dat ik het aankan. Als je dat een beetje onder de knie hebt (en dat lukt eigenlijk alleen wanneer mensen je een beetje met rust laten en je je ding laten doen) dan kan je pas opgelucht adem halen. Je moet je wel even in het begin door de pijn heen bikkelen. Overeind komen, zitten, lang staan en lopen waren ook erg pijnlijk. Zeker als je helemaal geen verdoving meer hebt en niet veel aan rusten toe komt.

P1000335
De was stapelt zich nu nog sneller op dan voorheen. Je moet goed opletten dat je geen mini sokjes kwijtraakt in de wasmachine haha.
P1000358

P1000361

P1000326

De eerste paar dagen kregen we eten van onze ouders, wat heerlijk was. Na enkele dagen wilde ik het toch weer zelf oppakken en dat lukte allemaal aardig. Als Arohi gedronken heeft valt ze gauw in slaap, dan kan ik dus even snel me ding doen terwijl ik wel alert blijf natuurlijk.

Één van de leukste dingen was het eerste wandelingetje buiten van Arohi samen met mama en papa. Nadat de kraamhulp haar helemaal had ingepakt en haar temperatuur had gecontroleerd mochten we even een rondje gaan lopen. Ook voor mij was het eventjes wennen, ik was ook al een weekje niet meer naar buiten geweest en ik was benieuwd of ik al een afstandje kon lopen. Mijn man en ik genoten heel erg van zo iets simpels. Het gaf echt een soort van voldoening vertelde Aniel later. Het was lekker om eventjes helemaal alleen als gezinnetje iets anders te doen dan de dingen die dagelijks standaard moeten gebeuren. Het gaf ons een heel kalm en rustgevend gevoel. Ik hield het goed vol om te lopen, alleen was het na een half uurtje wel weer mooi geweest. Ons prinsesje vond het ook lekker. Ze gaf weer geen kickje, ze vond het allemaal prima haha.

P1000270

P1000271

P1000272

P1000279

P1000286

Nu zijn we alweer twee weken verder. Ik knap aardig op, mijn lichaam is nog steeds herstellende. Het besef is er nu wel echt. Ik ben een echte mama. Aniel is een echte papa. We zijn ouders! We hebben een kindje. We zijn een gezin. Wat voelt het goed allemaal nu. We zitten lekker in het ritme. Het begint te wennen. Er zijn een paar dingen die me zo blij gemaakt hebben. Wat is het fijn om weer lekker op mijn buik te kunnen slapen als rasechte buikslaper! En oohhh wat is het heerlijk om niet elke vijf minuten te verlangen naar een toilet om te plassen haha. Ik heb geen megabuik meer die in de weg zit. Ik kan weer normaal me sokken aantrekken en normaal bukken! Mijn zwangerschap is nu echt achter de rug!

P1000462

Dus zo voelt ultiem geluk. Mooier dan reizen, mooier dan op het podium staan voor een uitverkocht publiek, mooier dan wat dan ook. Mijn gezinnetje ❤

De volgende keer meer! Ben weer erg benieuwd naar jullie reacties.

Liefs, Sadhana

6 gedachtes over “BLOG: Hoe bevalt het na de bevalling?

  1. Hi lieverd,

    Ik kijk altijd uit naar je blogs. Dank je wel voor het delen.
    Het werkt motiverend en je blogs zitten ook vol met tips.
    Ik zelf hoop ook nog een keer moeder te mogen worden,
    dus kan ik alle tips en ervaringen gebruiken.
    Fijn dat je weer in je ritme zit en mooi om het lezen
    hoe gelukkig jullie zijn als gezinnetje.
    Ik kijk alweer uit naar je volgende blog of vlog haha.

    Veel liefs,
    Syreeta

  2. Dar je dochtertje geen traantje heeft gelaten komt doordat haar traanbuisjes nog niet helemaal werken 😉 en niet omdat ze geen verdriet heeft. Ze zal vast wel wat verdriet hebben omdat ze jouw warme buik mist.

  3. Aaawww wederom prachtig en ik heb weer genoten. Ik neem echt mn tijd en ga helemaal voor je blog zitten. Het is mijn momentje. Zo die laatste alinea deed m. En sowieso weer zuchtjes en brokjes en traantjes. Ik hoooooop dat je misschien een keertje zin en tijd hebt om een mummy morning routine video te doen 🙂 je blogs zijn echt informatief, goed geschreven, kan me helemaal inleven en het raakt echt. Ik lees ook nooit never blogs t houdt mn aandacht nooit vast. Maar jij neemt me echt mee.

  4. Leuk dat je ook eerlijk schrijft over de mindere dingen die bij een bevalling en erna komen kijken. Hopelijk word ik ooit ook moeder en je hoort toch liever een realistisch verhaal en niet alleen de ‘roze wolk’ verhalen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s